Bu akşam Kent Konseyi tarafından organize edilen 29 Ekim kortejini her zaman ki gibi bir duygu yoğunluğu içinde izledim.
Her yaştan insanin ellerinde ki Türk bayrakları ile indiği Anıt meydanı ve Atatürk Caddesi adeta insan seline dönmüştü. Kent Konseyi Başkanı Nurhan hanım gerçekten bu işlerde çok başarılı onu da tebrik edeyim yeri gelmişken. Buna sebep bir çok yerde bu tarz kortejlere katıldım ve izledim ama Alanya’da ki coşku muazzam.
Her yaştan insan ellerinde bayraklar, son ses çalan marşlar eşliğinde yürürken gözlerim hep çocuklarda. Onların hal ve hareketlerini izledim.
Resmi bayramların vazgeçilmezleri 10. Yıl ve İzmir Marşları çalarken onların coşkusu, gözlerinde ki keskinlik ve yüz ifadeleri “Milli Şuur” işte budur dedirtiyor insana. Ben bunları gözlemlerken, her İzmir Marşında olduğu gibi yine gözlerim doldu. Ne diyor şair “Şehit olanları deftere yazdım, öksüz yavruları bağrıma bastım”.
Her İzmir Marşı çaldığında içimde ki duygu yükü gözlerimden yaş olarak süzülüyor yanaklarıma, hakim olamıyorum ama bundan utanmıyorum da. Gurur nişanesi oluyor o iki damla bana. Aklıma Seddülbahir, Conkbayırı geliyor. İnönü Ovası, Kocatepe geliyor. En önemlisi de işaret parmağını ufka doğru uzatmış “İlk Hedefiniz Akdeniz’dir” diyen Gazi Mustafa Kemal aklıma geliyor. Hüznün yerini bir gurur duygusu kaplıyor. Dışarıdan bakan, içimi bilmez. “Ne egolu Adam” der, o halimi görünce. Bilmez ki gururum benden değil, ceddimden gelir. Malazgirt’te Alparslan’dan, Çölü yürüyerek geçen Yavuz’dan. Keçilerin boynuzlarında yanan kandiller ile tırmandığı Alanya Kalesi’ni feth eden Alaaddin’den, gemileri karadan yüzdüren Fatih’ten gelir. Gözlerim çakmak çakmak 40 çerişi ile Çin sarayını basan Kürşad’dan, Fransızlara dans etmeyi yasaklayan Süleyman’dandır benim gururum. Malazgirt’ten Çanakkale’ye, Sakarya’dan, Kocatepe’ye toprağa düşen ceddim aklıma gelir gözlerim dolar, dalgalanan Al Bayrağımı görürüm sonra, göğsüm kabarır. Mehmet Akif gelir aklıma, “Kim Zincir Vuracakmış Şaşarım”. Benim şanlı tarihimdir, beni gururlandıran. Elimde ki bayrağı sımsıkı tutarak haykırırken, “Mustafa Kemal’in Askerleriyiz” diye, o çocukların bakışlarında ki kararlılıkla harmanlanır gururum.
İşte bu bağımsızlık şuurudur, beni hem gururlandıran, hem de ağlatan. Benim dökülen iki damla gözyaşım, binlerce şehidin yattığı toprağa düşse ne ola, hak mıdır bu bana. Çocukların şuuru tam, gururu tam, şimdi ben sorarım size, hangi aklı evvel gözünü dikebilir ki bu vatana. Unutma ve unutturma, “Büyük zaferler, büyük tarihi olan cesur milletlere yar olur” . Yeter ki sen bu şuuru kaybetme.
101.Yılında özlem ve minnetle en önemlisi de bize yaşattığınız bu gurur için saygıyla ve rahmetle, Mustafa Kemal ve silah arkadaşları başta olmak üzere, tüm ceddimi selamlıyorum. Ruhlarınız Şad Olsun.
Sür-çü lisan ettiysem affola, kalın sağlıcakla.