Haftayı kendi evinde Fenerbahçe’yi ağırlayarak kapatacak olan Corendon Alanyaspor’un maçı öncesinde üç buçuk avantajı vardı ve bütün Alanya gibi ben de bu avantajın iyi analiz edilmesi durumunda puan veya puanlar alabileceğimize inanıyor, hatta biliyordum.
Birincisi, geçen hafta evinde oynayıp bu şekilde yolculuk yapmamış ve nemli Alanya havasına alışkın olmak bir avantajdı. Ancak bunu kullanamadık.
İkincisi, hafta içi Avrupa Konferans Ligi maçı oynamış olan ve büyük sükse yapmış, 11 maçtır kazanan bir rakip vardı. Bu kazanma alışkanlığının bir gün biteceği gerçeğiyle yaşayan oyuncu grubunun biraz rahatlamış olduğunu gözlemledik. Ancak yine de bu avantajı kullanamadık.
Üçüncüsü, lige dönüşlerde sıkıntı yaşayan, önde baskı yapan rakiplere zorlanan bir Fenerbahçe vardı. Ancak baskı yapmadık ve bu avantajı da kullanamadık.
Buçuk olan avantaj ise bir marka olan Tadic ve Dzeko’nun henüz form tutmamış olması, özellikle 50’li dakikalarda oyundan düşmeleri. 78. dakikada iki oyuncu da kenara alınırken, 28 (buçuk avantaj) dakikayı adeta eksik oynayan rakibe karşı bu avantajı da kullanamadık.
Analizi doğru yapmazsanız ve rakibin istediği bir plan ile sahaya çıkarsanız, özellikle de bu rakip Fenerbahçe ise kaybedersiniz. Evet, belki fazla gol yemezsiniz ama tribünleri heyecanlandıracak, takımı toparlayacak bir pozisyon üretemezsiniz. Ne yazık ki, biz de üretemedik.
Uzun boylu Fener savunmasına Cordoba’ya güvenerek yüksek oynarsanız, top duvara çarpar misali geri döner. Havadan her hücumda ya Becao-Djiku ikilisinin kafasında ya da Livacoviç’in ellerinde eriyip gider. Baskı yapmak için en ideal 3’lü Djiku, Becao, İsmail sahadayken, hatta gereksiz top oynamayı çok seven Osayi Samuel sağ bek oynarken baskı yapmazsanız, size cezayı kesiverirler.
Ömer Hoca, benim beğendiğim oyuna dokunuşlar olduğuna defalarca şahit olduğum bir hoca. Galiba analiz ekibinde bir zaaf var ki, Fenerbahçe hiç analiz edilmemiş gibi bir oyun planı ile sahaya çıkmak intihardı. Maalesef, bize de tek kurşun yetti.
Saygılarımla.