Ahmet Küçükkerniç Yazdı: “ÖLÜMSÜZ” …
84 yıl önce bu dünyadan sadece teni göçüp gittiğinde, 57 yıllık ömrüne, normal bir insanın sığdıramayacağı kadar başarı sığdırmıştı.
Dünya liderleri kimi zaman cephede karşılıklı düşman, kimi zaman anlaşma masalarında karşı taraf olarak gördükleri bu asker için her zaman şu kelimeyi kullanmışlardı;
“Dahi”
Çünkü O bir dehaydı ve dünya siyaseti onu böyle kabul etmenin en doğrusu olduğunu biliyordu. Bir bakıma O’nun asla alt edilemez bir deha olduğu konusunda hemfikirlerdi.
1881 yılında dünyaya geldiğinde belki de beklenen mucizevi olaylar meydana gelmedi. Hatta rivayeti bile edilmedi. Önceleri memur, daha sonraları kendi halinde tüccar bir babanın ve dini yönü oldukça kuvvetli ev hanımı bir annenin oğlu olarak doğduğunda onu yetimlik, yokluk, savaşlar, özlemler ve zaferler bekliyordu.
Ölümsüzlük kavramı ise bırakın başkasının, kendinin bile aklından geçmiyordu.
Ama oldu…
Bundan 84 yıl önce 10 Kasım 1938’de, Fatih Sultan Mehmet’in fethettiği, ama düşman çizmelerinden bizzat kendisinin kurtardığı İstanbul’da saatler 9’u 5 geçerken, bu dünyayla ilgili tüm planlarına bir nokta koyuyordu.
Önceleri kimse O’nun öldüğüne inanmadı.
O nasıl ölebilirdi ki?
Ölüm dediğiniz şeyle onun ne ilgisi olabilirdi?
Türk halkından geçtik, ağır hasta olduğunu ve ölümü beklediğini bile bile dünya halkları ilk başlarda onun öleceğine inanamadı. Çünkü o sarı saçlı mavi gözlü Türk’ün, cephelerde adı bozgunla değil, zaferle anılan ve ölümle bir ömür kol kola yaşayan o cesur savaşçının, gerçekten öleceğini dünyadaki hiçbir insan aklına dahi getirmiyordu.
Herkes Dolmabahçe Sarayı’nın merdivenlerinden rugan ayakkabıları, kolalı gömleği, lacivert redingotuyla ineceğini, deniz mavisi gözleriyle çakmak çakmak etrafına bakıp,
“Haydi gidiyoruz çocuk! Daha bu dünyada yapacak çok işimiz var!” demesini bekliyordu.
Lakin…
Yunus Emre’nin dizeleri, bin yıl sonra tekrar canlanıyordu.
“Ten fanidir, can ölmez,
Çün gitti geri gelmez
Ölür ise ten ölür,
Canlar ölesi değil”
Belki de Yunus Emre, bin yıl önce bir faninin nasıl ölümsüz olabileceğini anlatıyordu.
O ölümsüz Mustafa Kemal Atatürk’ten başkası değildi.
84 yıl önce konuşmayı bıraktı.
84 yıldır sesini duyan yok.
Lakin 84 yıldır karşı devrimcileri, din bezirgânlarını, cumhuriyet düşmanlarını, hilafet ve monarşi hayalleri kuran yobaz ve cahilleri, üç kuruşa memleketini satmaktan geri durmayacak bir sürü tamahkârı kızdırmaya, sinirden köpürtmeye, hatıralarına saldırmaya devam ediyor.
Oysa bütün bu saydıklarım bilmiyor ki “Bir ölüp, bin dirilmek” sadece bir deyim değil.
Tıpkı O’nun ölümsüzlüğü gibi, tamamıyla gerçek!
Bir ülkenin mandası olmak fikri size göre değilse,
Dinin sadece Tanrı ile kul arasında olduğunu düşünüyorsanız ve hedefiniz O’nun, “Milletim bu dini ham softalardan değil, kitabın kendisinden öğrenmeli” diyerek tefsir ettirdiği Kuran’dan öğrenmekse,
Yurtta ve dünyada barışa inanıyorsanız,
Önce milleti için çalışanlardansanız,
Evlatlarınızı O’nun fikirleriyle yetiştiriyorsanız
Ve daha önemlisi ilkelerine ve devrimlerine sıkı sıkıya bağlıysanız unutmayın ki,
Mustafa Kemal Atatürk ölmedi!
“Beni görmek demek mutlaka yüzümü görmek demek değildir! Benim duygularımı, benim fikirlerimi anlıyorsanız ve hissediyorsanız bu yeterlidir!” sözünü unutmadan, muhtaç olduğunuz kudretin, damarlarınızdaki asil kanda mevcut olduğunu bilerek Cumhuriyet’e ve İstiklale sahip çıkmak,
En birinci vazifenizdir!