Ne güzel demiş Mevlana; Kendine bak kendine…
Özüne, sözüne, benliğine… İlgilenme kimseyle Kim ne yemiş, ne giymiş bundan sana ne! Sen kendini besle bilgiyle, şefkatle ancak o zaman ulaşırsın İNSAN olmanın erdemine…
İnsan olmayı, insan olmanın anlamını ve “BEN BİR İNSANIM” demenin kıvancını hiç kimse öğretemez bizlere.. İnsan olmak esastan tüm güzellikleriyle birlikte Yaratanın eşsiz armağanıdır. İşte insan denen bu muhteşem makine ve hiç bir bilgisayarın çözemeyeceği ayrıcalıklı yaratık için söylenecek o kadar çok şey var ki..
Çok muhteşem yaratılmasına rağmen, içinde uyuyan canavar eğer uyanır ve tüm doymazlığıyla etrafa saldırmaya başlarsa, eyvah.. İnsanlık üstüne konuşulması gereken dünyalarca mesele var demektir.. Etrafımızda ve çevremizde yaşananlara, hatta bizzat kendi şahsımızla ilgili bazı olaylara irdeleyen gözle bakarsak göreceğiz ki, insanla ve insanlıkla ilgili hiç bir sancının içeresinde değiliz. Ne yazık ki karşımızda konuşurlarken dahi dilleri başka, düşünceleri başka söyleyenler var. Ve bir türlü dili ile beyinleri arasında irtibat kurmayı beceremiyorlar. Yada bu durum oldukça mutlu ediyor onları.. Anlayacağınız önümüzde koskoca bir problem.. Bilinenleri ve bilinmeyenleriyle ayrı ayrı, renk renk…
Bu konularda kafa yoran ve bir türlü taşı yerine oturtamayan arkadaşlarla zaman, zaman “neden” diye tartışıp, fikir teatisinde bulunuruz. Sonuçta konu hüsranla kapanır çoğunlukla.. Çünkü toplumun büyük bir kesiminde dostlukları, hizmetleri, iyilikleri, güzellikleri unutma, ya hastalık olmuş, ya da işlerine geliyor kararına varırız. Maneviyata dönmek isteriz. Ama neredeee.. Aramak faydasız.. Manevi değerler dünyamıza gözümüzü kapattığımız ölçüde vefadan, minnet duygusundan, kadirbilir olmaktan kopup uzaklaşılmış olduğunu görürüz.. Aslında bize şöyle öğretmişti büyüklerimiz..” Aman haaa, bir fincan kahvenin kırk yıl hatırı vardır.” “Komşu komşunun külüne muhtaçtır, iyi geçinin çevrenizdekilerle, sayın, sevin” derlerdi. Hatta bizlerin beyinlerine kazınacağına inandıkları hikayelerle nasihatte bulunurlardı. Demek gerçekten başarılı olmuşlar, nasıl hayatımda beklentisiz hizmet aşkı coşkusu hiç eksilmediyse, her şeye rağmen anlatılan hikayeler de unutulmadı..Şükürler olsun..Hem de tüm etkisiyle beynimde koruyor yerini.. Mesela bakın bir tanesi şöyleydi ve insan üstüne hassasiyetini şimdi çok daha iyi anlıyorum.
Küçük bir kız çocuğu çimenlerin üzerinde yürürken bir kelebeğin dikene takılıp kalmış olduğunu görür. Hemen koşar ve çok dikkatli bir şekilde kelebeği dikenden kurtarır. Kelebek sevinçle uçmaya başlar. Ve az sonra çok güzel ve iyi kalpli bir peri olarak geri döner. Küçük kıza “Güzel kız, bu iyiliğine karşı bende sana en çok istediğin şeyi vermek istiyorum” der… Küçük kız bir an düşünür ve cevap verir “ Hayat boyu mutlu olmak istiyorum” Onun üzerine peri ona doğru eğilir ve kulağına bir şeyler fısıldar. Ardından birden bire gözden kaybolur..Kız büyür..Çevresindeki hiç kimse ondan daha mutlu değildir..Bu mutluluğun sırrını ona her sorduklarında yalnızca gülümser ve “iyi bir perinin sözünü dinledim” der. Seneler geçer ve bu mutlu yaşlının sırrının onunla birlikte öleceğinden korkan komşuları “Lütfen bu sırrı artık bize de söyle” diye yalvarırlar. “Perinin sana ne söylediğini bizlere de söyle” derler. Sevimli yaşlı kadın dayanamaz “Tamam söyleyeceğim” der. “Peri, çevremdeki her insan, ne kadar güçlü ve güvencede imiş gibi görünüyorlarsa da, gene sana muhtaçlardır unutma ve öyle davran. Bak o zaman daima mutlu olacaksın” demişti der.
Ne kadar anlamlı ve önemli bir hikaye değimli? Bugün “Beşeri münasebetler” dediğimiz bu kavram, hikayede bir çocuğun kulağına iyilik perisinin fısıldadığı sözlerde gizli değimlidir? Özü, insanın önce kendi kendisiyle barışık olması, sonra da çevresindeki insanlarla bütünleşmenin gereğinin önemini bilmesi uyarısıdır. Yani zenginlikle, tahsil yapmakla, fiziki güzellikle, makam kazanmakla insan olunmuyor. İnsan ve insana dair var olan hassasiyeti yakalamanın yolu tektir ve herkes tarafından da bilinir aslında..Bu çok özel konu üzerine kafa yoran değerli arkadaşlarım ve yaşama bizim gibi bakanlar bilmelidirler ki, kaybeden bizler değiliz..Asla değiliz..Bizler tüm içtenliğimizle yürüdüğümüz inançlı yolda, dimdik ilerleyeceğiz..İçimiz rahat, yüreğimiz huzur dolu..Ve bir gün.. Geçmişte yüzü maskeli, yüreği çamurlaşmış insanlarla mutlaka karşılaşacağız. O insanlar sizin yüzünüze baktığında mutlaka kızaracak, için içinde olsa rahatsızlık duyacaklardır. Ya siz. Biliyorum, biliyorum… Sizin her insanı içine alan dev yüreğinizin ortamı ısıtarak mutluluk ışığı saçacağına adım gibi eminim. İnsan olmak böyle bir şey işte… Ne mutlu gerçek insan olabilenlere…
İçleri insanlık adına “İNSAN” sevgisiyle dolup, gülümseyenlere…vesselam…
Kalbimden kalbinize….