Çok kıymetli takipçilerim, değerli okurlarım, sizlere her zaman olduğu gibi bugün de insanı insanlığı ilgilendiren yine hayata dair yeni bir konu ile tekrar buluşmanın mutluluğunu yaşıyorum..
Sevgili dostlar;
Öncelikle yeni bir yıla girmişken tüm insanlığa sağlıklı mutlu huzurlu yılımız olmasının yanısıra kırılan kalplerin onarıldığı, güzelliklerin yaşanacağı bir yıl olması dileklerimi belirtmek isterim…
“Evet nasip var, sen olması için çalışırsan, kader de var, sen değişmesi için çabalarsan, hayat ta var, insan gibi insanca yaşarsan, ve sevmek var , senden olmayanı senin gibi görmekle başlarsan, davranışlarınız taklit, düşünceleriniz satılık, değerleriniz emanet olmasın, herşeyiniz şahsınıza münhasır olmasını dileyerek
konuya başlamak istiyorum…
Suçsuz yere kırdığımız, üzdüğümüz, incittiğimiz insanlar varsa, hiç endişe etmeyin, Âdil-i Mutlak olan Allah meseleye hâkimdir; bizi de suçsuz yere kıran, inciten, üzen insanları karşımıza çıkarır. Bir Arap atasözü kaderin adaletini “men dakka dukka” cümlesiyle özetlemiştir. Yani “Eden bulur.” Hiç kimsenin yaptığı yanına kâr kalmaz.
Men dakka dukka” çalma kapımı çalarlar kapını, kötülük eden kötülük bulur, eden bulur manasında Arapça bir deyiş. Halife Harun Reşit ‘in hikayesini bilmeyen yoktur ve bu söz o hikayeden sonra özlü söz olmuştur.
Eden bulur! İşitmeyen neredeyse yoktur bu ifadeyi. İnsan için söylenmiş. İnsana dair tüm bilinmezlikler bu ifadede gizlidir. Eden ne bulur mesela? Ne ederse onu bulur. Bir çeşit totoloji. Şunu söylüyor sanki: İnsan ne ederse o’dur ya da o olur. İnsanın ettiği, insanın kendisidir. Velhasıl, insan ne ederse kendine varıyor. Varıyor varmasına da vardığı yerde kendini bulabiliyor mu acaba?
Şöyle söylüyor Aşık Veysel: “Yıllarca aradım kendi kendimi”, “Hiçbir türlü bulamadım ben beni.” Çağımız insanının en temel sorunlarından biri bu. İnsan kendini bulmak için eyliyor, eylemlerinde kendini arıyor, eylemleri aracılığıyla kendini tanımaya, anlamlandırmaya çalışıyor ama tüm bunlara rağmen kendini bulamıyor. Ettikçe kayboluyor, kayboldukça daha fazla ediyor. Sisifos gibi. Tam dağın tepesine çıkardım, bu sefer oldu dediği anda dağın tepesinden aşağıya yuvarlanan kaya gibi. Dağ ve kaya bir türlü buluşamıyor. İnsan kendine kavuşamıyor.
Kader bir şekilde ağlarını örerken biz de nasipleniyoruz iyi ya da kötü bir şekilde olanlardan…
Ya da kendi yolumuzu kendimiz çiziyoruz farkında olmadan… Verilen bir bozuk para ya da atılan dik bir bakış, yaşayacaklarımızı belirliyor…
Aslında hayatın kendi kendine işleyen bir mekanizması var ve biz bu çarklar arasında yaptığımız iyiliklerle, kötülüklerle hayatı dengelediğimizi düşünecek kadar da kendimizi bir şey sanıyoruz.
Ecnebinin güzel bir lafı var, “Karma is a bitch, if you are…” diye. Bizde ise daha güzeli var, “Eden bulur şekerim.”
Gerçekten de eden buluyor mu, yuva yıkanın yuvası olmuyor mu, ne ekersek onu mu biçiyoruz onu da bilmiyorum.
İyilik yapmanın iyi bir hayat getirip getirmeyeceğini de bilmiyorum.
İyi bir insan olmaya çabalamaktan başka çaremiz yokmuş gibi geliyor sadece…
Günümüz insanı daha gerçekçi, sosyal ilişkiler hep karşılıklı çıkarlar ile donanımlı. Kalp kırılmış, kırılmamış, dostluklar bitmiş, bitmemiş önemi yok. Önemli olan o günü kâr ile kapatabilmek. Dostum bana küsmüş, küserse küssün, onun bileceği bir iş mantığı hakim. En güzeli geçmişte kalan dostluk değerlerine sahip çıkmak, bir birimize daha saygılı, daha hoşgörülü yaklaşabilmek, hepsinden önemlisi kişilere karşı içimizdeki o kahrolası önyargıyı yok edebilmek.
Hayat var oldukça, yaşam devam ettikçe, olgun ve erdemli kişi davranış ve sözlerine öylesine dikkat etmeli ki, karşısındaki insan onun hakkında kötü düşüncesi kalmamalı. Karşısında ki gönlünü kollamalı şu veya bu şekilde onu incitip yaralamamalı.
Kalp kıran insanların nasıl bir ruh yapısına sahip olduklarını çok düşünmüşümdür. Galiba onlar hayatlarında kendilerine hiç değer verilmemiş, sevilmemiş, öz güvenlerini kaybetmiş zavallılar. Karşınızdaki insanın iyi niyetini aptallık olarak görüyorsanız inanın siz aptalsınızdır. Kalbinizi inciten insanlara karşı kırıcı olmadan cevap verebilmek, çok sağlıklı bir ruh yapısının ve her yönüyle güçlü bir kişiliğin ürünüdür.
Her şeye rağmen kalp kırmayı ilke edinmiş ve bunu üstünlük sayanları da vicdanlarıyla baş başa bırakıp yollarının açık olmasını dileyelim…vesselam…
Kalbimden kalbinize….