Geç olmadan…
Sevgi, hoşgörü, yardımlaşma varken neden birbirimizi kırıyoruz sürekli?
Küçük bir an bu dünyadan göçüp gitmemiz bu kadar yakınken, neden bu kadar hırslar ve egolarla yaşıyoruz?
İnsanlığı öğrenerek büyütecekken ruhu, neden ona küçük bir hapishane oluyoruz?
En büyük sınavımız aslında gereksiz hırslarımızın esiri olmamız. Hayat amacımızı gerçekleştirirken ezip geçtiklerimizin nasıl bir karma yarattığımızın farkına varmadan fütursuzca yaşamayı tercih ediyoruz.
Hatalar elbet yapılır, yanlış yollardan elbet gidilir, çıkmaz sokaklara elbet girilir. Önemli olan öğrenebilmektir. Önemli olan sevgi ve hoşgörü ile birbirimizin elinden tutup doğru yolu gösterebilmektir.
Hepimiz aynı duygu ve aynı deneyimlerden geçiyoruz. “Asla yapmam” dediklerimizi yapıyoruz. Kendi çıkarlarımız uğruna başkalarını harcamak neden daha kolay geliyor?
Bedenlerimizin geri döneceği yer toprak. Kim olursan ol, dünyada sahip olduğun her şey dünyada kalacak. Birgün aynı anda herkesi terk edeceksin. İnsanlar buna ölüm der. Ölüm en güzel bahanesidir ayrılığın, ne giden suçlanır, ne de kalan umutlanır.
Elbette herkes dünyevi mükemmel bir hayat yaşamayı hak ediyor. Bunun için de emek veriyoruz. Ama emeğin altındaki taşlara da bir bak arada. Neleri süpürmüşüz emek halısının altına? Çünkü ruhun ızdırabı bedenin aldığı yaradan daha çok acıtır. Dünyada mutluluğu, huzuru, sevgiyi, hoşgörüyü, zenginliği, aşkı ve tüm güzellikleri yaşaman ruhunla bir bütün olabilmenden geçer. Çünkü insan ruhu vicdanlıdır, hoşgörülüdür, sevgi besler, aşkla bakar, egosu yoktur.
Hayatındaki tüm yaşadıklarına rağmen ruhunu güzelliklerle beslediğinde ödüllerini almaya başlarsın.
Sen nasıl bir hayat istersin?
Rağmenlere rağmen sen kim olmayı seçiyorsun?
En zirveye ulaştığında yanında kimler olsun istiyorsun?
Bırak artık savaşmayı çünkü savaşmaya gelmedik. Barış kendinle, içinde barındırdığın tüm kötülükleri kabullenerek barış ve huzur içinde yaşamayı seç. Sana kötülüğü dokunanlarla kindarca savaşmayı bırak. Nazikçe yol kenarına bırakarak yoluna devam et. Çünkü unutma kötüyle savaşmak seni bataklığa sürükleyerek içindeki iyiliği yok eder.
Her şeyi zaman varken yapmak gerek. Geciktirilmiş sözler, askıya alınmış hayaller, ertelenmiş itiraflar, gerçekleştirilmeyen buluşmalar… Birgün hepsi size pişmanlık olarak geri dönmeden önce hareket etmeliyiz.
İnsanlar tercihleriyle yaşarlar bu hayatta. Ya tozu dumana katarsın ya tozu dumanı yutarsın. Seçim senin, hayal ettiğin hayatı yaşayamıyorsan yaşadığın hayat sana ait değildir. Gözünü hayal ettiğin hayata dik ve yürü. Gölgen isterse peşinden gelmesin, sen sana yetersin. vesselam…
Günün en güzel tarafından, ekmeğin köşesinden, çayın demlisinden, kahvenin hayırlısından mahrum kalmayın. Kalbimden kalbinize…