Güzel kaybettik…
Sevdiklerimizi, hayallerimizi, hayatımızı, en çok da kendimizi. Bu kadar kaybeden biri olarak bu kadar güçlü durabilmek yoruyor insanı. Ve bu kadar kaybetmek yeniden başlamayı oldukça zorlaştırıyor, “ya bir daha” ile başlayan cümleler yüzünden.
Cevaplanmamış sorular yoruyor, belirsizlikler yoruyor, beklemek yoruyor, anlaşılmamak, duyulmamak, görülmemek yoruyor, can yakıyor. Koca dünyaya, bu kadar insana karşı yalnız savaşmak yoruyor. Mutsuzluklar yoruyor, kabullenişler, ümitsizlikler yoruyor. Bu kadar çok kaybettik…
Sevdiklerimizi, hayallerimizi, hayatımızı, en çok da kendimizi. Bu kadar yorgunluktan sonra insana bir şey kalmıyor, geriye dönüp “ben nasıl bu kadar dayanabildim” demekten başka bir şey gelmiyor elinden, dilinden. Gözlerdeki yorgunluk, yüzdeki kırışıklıklar, saçlardaki aklar değil miydi insanı anlatan? Onlardı anlatan evet ama var mıydı bir dinleyen, gören, duyan? Hikâyesi burada başlıyor insanın. İnsan en çok da görülmediğinde, duyulmadığında, anlaşılmadığında dertliydi, kederliydi. İşte bu yüzden küsmüştü dünyaya, insanlığa en çok da kendine.
İşte burada başlamıştı bir insanın hüzünlü tükeniş öyküsü, tam da burada ölmüştü insan aslında, toprağın altına girmeden de ölünebileceğini burada anlamıştı. Güçlü olmak ile güçlü görünmek çok başka. İnsanların arasında dağ gibi durup, yalnız başınayken yıkılmamak için verilen çaba bambaşka. Yaşamak başka, yaşayabilmek bambaşka. Hayatı anlamak başka, anlamlandırabilmek bambaşka.
Bazen insanı üzen kaybetmek değil, yarım kalmak oluyor. Sanki elinin birini kaybetmiş de bir daha hayata tutunamayacakmış gibi, sanki bir bacağı kopmuş da bir daha ayağa kalkamayacakmış gibi… Hani birinden umutlanıyorsun, o varken bana bir şey olmaz dediğin kişi koca bir hiç çıkıyor ya… En önemlisi ona olan güvenini boşa çıkarıyor ya… O zaman öyle derin bir hayal kırıklığına uğruyor ki insan, toparlaması öyle kolay olmuyor. Bazıları, “onun için üzülme, değmez” diyor ama onun için harcanan onca özveriden haberi olmuyor. Gönül bir şeylere alışıyor elbet, bazı şeylere katlanıyor ama yaşadıklarını asla unutmuyor.
Fazla anlam yüklemeyin dünyaya ve insanlara. Yarısı şükür, yarısı sabır, yarısı teselli, yarısı kahır, kimseyi bilmeden yargılamayın, herkesin derdi kendine ağır, anlatmak ve anlaşılmak için de fazla yormayın kendinizi; İnsanların yarısı samimiyetsiz, diğer yarısı size sağır demiş Mevlâna…
Bir gün gelir, açmaz dediğin çiçekler açar, gitmez dediğin dertler gider, bitmez dediğin zaman geçer.
Hayat öyle bir sır ki; Önce şükür, sonra sabır, sonra da inanmak gerek.
Taha Suresi’nin son ayetlerinde öyle güzel ve öyle naif bir uyarı var ki, herkes bu ayetle tanışsın istiyorum; “Kendilerine sınamak için dünya hayatının süsünü bol verdiğimiz kimselere sakın göz dikme. Allah’ın ahiretteki rızkı daha hayırlı ve daha devamlıdır.” Vesselam. Kalbimden kalbinize…