Hayat devam ediyor
Bir yerde okumuştum. “Tepeden tırnağa Yaralısın. Sevmek senin neyine…?” Yazıyordu. Kalbime kazımak istedim bu cümleyi. Çok dokunmuştu.
Her şey vaktinde güzel demiş eskiler. Su akarken testi dolar Buğday varken ekmek çıkar Kalbi kırdıktan sonra özür ne işe yarar. Dişin varken yenir her şey Dökülünce süt bile sert gelir. Dizlerinde fer varsa yokuşlar düz gelir, Ferin bitince düz yol bile eziyet olur… Gençlik koşarak coşarak geçer bir çırpıda Yorgunluğun adı yaşlılık olur… Kapı pencere gözleyerek dinlenir Kalan ömür… Bir cam kenarında oturup çiçekle böcekle konuşmayı öğretir hayat insana. Giden yıllar gençlik desen, Kuş misali bir kere uçtu mu Bir daha getiremez kimse geri…
Ne kadar zaman geçerse geçsin, kimse kimseyi unutamıyor. Zaman bir şeyleri unutturmak yerine, alıştırıyor. İstesen de istemesen de mecburen alışıyorsun. Çünkü hayat, sana alışmaktan başka seçenek bırakmıyor. İçinde yok etmiyor ama var olduğunu da hissetmiyorsun tamamıyla. Gidenle gidilmiyor, ölenle ölünmüyor ama kalınca yaşamak zorunda bırakıyor seni. Ve o zaman anlıyorsun ki, alışmaktan daha zor bir şey varsa o da, kaldığın yerden yaşamaya çalışmaktır. Bunu anlatamazsın, izah edemezsin sadece yaşarsın.
İnsan, kaybettiği şeyleri elbette özler. Yeri dolmayacak şeyler vardır bu hayatta. Unutulmaz şeyler hiç unutulmayacak şeyler vardır. Bir gün bir gece yarısı ansızın aklına düşecek şeyler… Hatıralar, insanlar, duygular, iz bırakanlar vardır ve unutulmazlar. Hep bir yerde bir yara izi gibi taşırız onları. Kabuk bağlamasını, sızısının dinmesini, bir daha kanamamasını dileriz. Geçmesini beklemekten başka bir şey gelmez elimizden çünkü dışarıda hayat devam ediyor ve sen bu hayatın içinde olmak zorundasın.
Sabahattin Ali çok güzel özetlemiş: “Uğruna bir şeyler yaptığınız için pişman etmeyecek insanlar için çabalayın, sizin verdiğiniz bütün emekleri görmezden gelen insanlar için değil. Çünkü bir şeye boşa emek verdiğinin farkına varmak kadar kırıcı bir şey yok hayatta.”
Diyeceğim o ki; özledik, üzüldük, ağladık, hırpalandık, örselendik, süründük ama soranlara dün biraz geç uyudum ondan böyleyim dedik. Vesselam.