Şeyh Sadi Şirazî’ye “insan nedir” diye sormuşlar. “Yek katre-i hûnest, sâd hezârân endîşe” cevabını vermiş. Yani birkaç damla kan ve bin bir endişe. Kalp huzuru nerede bulur, insan kendi hikâyesiyle nerede barışabilir? Bu kadarcık derman ve bunca endişeyle nereye koşabiliriz? Kanın ve endişenin, zamanın ve hayatın sahibi “bana” diyor: “Fe firrû ilallâh: Haydi öyleyse Allah’a koşun…” (Zâriyat 50)
İnsan iki yönlü bir varlıktır. Bir yönü toprağa, bir yönü melekût âlemine aittir. Maddî yönü beden, manevî yönü ruhtur.
Karnı doyunca sevinen, süsüyle çalım satan, yeni arabasıyla hava atan, yeşillik görünce yüzü gülen, gölgede keyfeden, havuzda safa süren, biraz başı ağrısa hayata küsen, azıcık ticareti bozulsa battım diye feryat eden, yalnızken canı daralan, acıkınca sinirlenen, kıtlık olacak diye korkan, fakirlikten nefret eden, kapısında dilenci görmek istemeyen kimsenin sevincinin veya üzüntüsünün ne önemi var? Onun gülmesi yersiz, sevinci değersiz, üzüntüsü gereksizdir.
Elbette her insanın bir derdi olmalı. Hiç kedersiz, dertsiz, düşüncesiz, endişesiz insan olmaz. Hiçbir derdi olmamak en kötü derttir.
İnsan susuz kalsa bir bardak su karşılığında ne isteseler verir. Bir bardak su için çok şey verebilen insan, su içinde boğulmak üzere olsa ve kurtarılma karşılığında servetini isteseler, bir nefes alabilme uğruna servetini verir. O bir nefes olmasa diğer bütün nimetler boşa gider.
Şükründen gafil olduğumuz bütün nimetler vebaldir. Gölde boğulmak üzere olan birini birisi kurtarsa ya da kazada yaralanan birini hastaneye yetiştirse, kurtulan kişi kurtarana “hayatımı sana borçluyum” der, ömür boyu minnet duyar. Birkaç nefeslik yardım bile hayat boyu minnete vesile olurken, hayatımız boyunca bize her gün her an nefes alıp verdiren Cenab-ı Hakk’a minnet duyulmaz mı? Şu halde sadece nefes nimeti bile şükrü ödenemeyecek bir nimet olarak kaşımızda durmuyor mu?
Peki hayatı neden bu kadar önemsiyoruz? Yarın yaşayacağımızın bir garantisi var mı? Ölüm her an bizi bulabilir. Belki trafikte, belki uyurken, belki de sokakta…
Dünyada en çok icadın, en çok hayallerin, en çok zenginliğin bulunduğu yer neresidir bilir misiniz? Mezarlıktır..! Çünkü mezarlıkta hiç gerçekleşmemiş hayalleri, hiç gerçekleşmemiş fikirleri, hiç harcan(a)mamış servetleri görürsünüz. Bileğinize bir bakın, hayatınız incecik bir damara bağlı. Önemsediğimiz ne peki?.. Hedefleriniz vs… Bir kalbiniz var unutmayın! İnsanları da düşünün bazen! Bu kısa ömrünüzü iyilikle geçirmeye bakın. İcatlarınızı, fikirlerinizi, servetlerinizi insanlık için kullanın. Yoksa bir bakmışsınız iki rekât namazlık saltanatınız kalmış. Bu yüzden iyilik birinci hedefiniz olmalı her zaman. Size iyilik yapanları unutup da kötülük yapmayın sakın çünkü kolay iyileşmez iyi niyetinden vurulan kalpler. Hedefleriniz var değil mi ?
Zaman güz yaprakları gibi savrulup giderken, saatler birbirinin üstüne devrilirken bir yere tutunmak, düşmemek, ayakta durmak… Bir gün bir yerde ve daima ansızın bitiş zilinin çalacağı bilgisine rağmen bir hayatiyet üretmek…
İnsanın bütün hikâyesi bu. Vesselam…
Kalbimden kalbinize..