Bazen insan en sevdiğiyle sınanır bu hayatta, hayat çok sevmeninde bedellerinin de olduğunu hatırlatır bize. Sevmek, çok sevmek zarar verir insana her yönden. Acıtır canını hatta o kadar çok acıtır ki biranda herşeyden vazgeçersin, herşey anlamsız, gereksiz, amaçsız, gelir insana. Kendini yorgun, bitmiş hissedersin, hiçbir şey için kendini hazır hissetmezsin, boşluğa düşersin. Sanki hiç kimsen yokmuş gibi hissedersin kendini. Her yer kalabalık ama kimsen yokmuş gibi.
Bazı geceler, zaman duracak kadar yavaşlar. Böyle anlarda insan kendine anımsayıp kederleneceği bir anı seçer istemeden. Binlerce kötü anı içinden en çok canını yakanı bulup çıkartır bilinç ve öncesinin arafındaki çöplükten. Bazı geceler, zaman akmayı unutur. Canını ısırmak ister insan geçemeyen saatler boyunca. Belleği, yıllarca şımartıldıktan sonra terk edilen, artık sokak köpeği olmayı beceremeyen ama gidecek bir evi de olmayan zavallı bir kaniş acınasılığıyla oradan oraya atlayıp durur. Bazı geceler, zaman bir yerlerde takılıp kalır. Bazı şarkılar sadece böyle zamanda dinleyelim diye vardır. Bazı şiirler ancak böyle zamanlarda anlaşılabilir. Bazı hikayelere sadece ve sadece böyle zamanlarda katlanılabilir. Bazı geceler, zaman buzdan bir bıçak kadar sert, soğuk ve şeffaftır. Görünmez bir el onu ruhumuzun en hassas noktasına batırır..
Ahmet Haşim’in dediği gibi;
Kimi zaman hiç uyunmamış geceler ertesinde, pazartesiler cuma oluyor, cumalar pazartesi. Aylar geçiyor, değişiyor mevsimler; hiç yaşanmamışlar gibi.
Oysa ne çok seneler biriktirdik ardımızda.
O kadar haklı ki… Bu biriken senelerde insan en büyük savaşı kendi içinde verir, Öyle zamanlar olur ki kalbiyle beyni arasında sıkışıp kalır. Ne mantığını ne de kalbinin sesini dinleyebilir. İşte bu durum, çok berbat bir şey. Vazgeçmeli mi insan sahiden? Bazen kesinlikle vazgeçmek gerek. Ne kadar acıtsa da üzse de
Kırılsa da vazgeçmek gerek bazen. Eğer birinin verdiği acı huzurdan çoksa, güldürdüğünden çok ağlatıyorsa, ihtiyacın olduğu zamanların çoğunda yanında yoksa vazgeçmek gerekir o zaman. Çünkü bunun bir sonu yoktur. Bir sonu varsa bile mutlu bir son değildir.
O yüzden yolun sonunda mahvolmaktansa yol ortasında vazgeçmek bazen en iyisidir..
İnsanı en çok üzen, en çok sevdikleri olur derler. Günlerdir uyuyamamanın nedeni bir zamanlar birlikte huzurla uyuduğun kişidir. Şimdi seni deli gibi ağlatan kişi daha önce yüzünü en çok gülümsetendir. Bütün hayallerini yıkan, bir zamanlar en güzel hayalleri birlikte kurduğun kişidir. Seni üzen başkası değil aslında, sana en çok zarar veren içindeki büyüttüğün sevginin ta kendisi. Çok fazla değer verdiğimiz de çok çabuk değer kaybediyoruz. Bizler aslında acıya aşık oluyoruz. Canımızı en çok kim yakacaksa gidip onu buluyor, onu seviyoruz…
Sende de olmadı mı böyle?
Oysaki sevmek… Herkesi ona benzetip, Kimseyi onun yerine koyamamak değilmiydi?
Hani Mecnun Leyla’nın öldüğünü öğrendikten sonra bahçede ağlayarak kürekle çukur açmaya çabalarken “Baba beni göm buraya.” diye yalvarmıştı.
Hani Eylül veda mektubunda Yavuz’a “Belki bir gün bir şiirin içinde rastlaşırız seninle.” demişti. Hani Gizem, Metin’e “Cebimde bir tek ‘hoşçakal’ yoktu sana, ben uyurken koymuşsun cebime. Hoşçakal…” demişti.
Hani Ecevit ölürken Ahu’ya “İşin garibi ne biliyor musun? Hayatımda başıma gelen en güzel şey bu. Ölüyorum ve sen yanımdasın.” demişti.
Hani Ezel yeniden Eyşan’ı gördüğünde dengesini kaybetmişti.
Hani Ramiz Dayı “Herkesi yenebilirim ama seni yenemiyorum.” deyip Selma’nın kapısında diz çökmüştü.
Hani Savcı Esra, Behzat Komiser’e “Mutsuz olalım, ne var? Biz de mutsuz olalım. Ben seninle mutsuzluğa da varım.” demişti.
Hani Keje, Eşkıya’yı tekrar görene kadar 35 yıl tek kelime konuşmamıştı.
Hani İzzet Günay, Türkan Şoray’a “Sevgi de yetmiyormuş, çok eskiden rastlaşacaktık.” demişti.
Hep repliklerde kaldı aşklar…Kalbi ellerinde atanlar kimseye yetemedi.
Biz insanlar çok karışığız. Bir yanımız olabildiğince huzursuz ve yorgun. Diğer yanımız mucizelere ve düşlerin gerçek olabileceğine halen inanıyor ve heyecanını koruyor. Ama bu iki yan arasında eziliyoruz. Vesselam….
Kalbimden kalbinize…