Varsın bir bardak su verenim olmasın, biri ‘Su yok’ desinde… demiş .Kemalettin Kamu .
Belkide yalnızlığı anlatan en güzel cümlelerden biri.
Akşam olup karanlık çöktüğünde, ceketini bir yana atar insan, televizyona koşar, bilgisayara koşar dindiremez yalnızlığını ; telefon rehberini karıştırır konuşacak, duygularını dökecek birisini arar çılgınca. Konuşan, nefes alıp veren, gülümseyen duygularını paylaşabileceği, öfkesini ifade edebileceği, dinleyeceği ve dinleteceği birini…
Ne kadar zordur yalnızlık… Orhan Veli’nin dediği gibi: Bilmezler yalnız yaşamayanlar: Nasıl korku verir sessizlik insana; İnsan nasıl konuşur kendisiyle; Nasıl koşar aynalara, Bir cana hasret. Bilmezler.
Fakat herkes bilir ki hayat, yaşanmak zahmetine değmeyen bir şeydir. Aslında otuz ya da yetmiş yaşında ölmenin önemli olmadığını bilmez değilim; çünkü her iki durumda da gayet doğal olarak başka erkeklerle başka kadınlar yine yaşayacaklar ve bu, kıyamete kadar devam edecektir. Şimdi ya da yirmi yıl sonra olsun, ölecek olan hep kendimiz oluyoruz.
Yazdıklarımı okurken hoş bir duyguya kapılmayacaksınız eminim, hepimiz daracık dünyalarımızda insanlardan kopuk yaşıyoruz çünkü. Gerçek hayata öylesini yabancılaşmışız ki, adını bile duymak istemeyiz.
Peki ama neden bazen olmadık, aptalca arzular peşinde koştururuz? Sebebini biz bile bilmiyoruz. Üstelik, bu olmadık isteklerimiz gerçekleştiğinde en çok zararı görecek olan da biziz. Deneyin isterseniz, içimizden birinin bağlarını çözüp, esaretini kaldırınız, emin olun, o yine esaret altına girmek isteyecektir. Bu yazdıklarımı okuduğunuzda kızgınlıktan ayaklarınızı yere vuracak ve: “Siz, kendi rezil hayatınızdan, kendi yeraltınızdan bahsedin!” diye bağıracaksınız. Hepinizi bu işin içine katarak kendimi kurtarmaya çalışmıyorum. Ben, sizlerin korkaklığınıza “ölçülü davranış” kılıfını geçirip, yarım bıraktığınız her şeyi sonuna kadar götürmeye çalışıyorum. Hayatın gerçeklikleri ile sizden daha fazla yüz yüze gelmemiş olabilirim belki ama yalnızlık nesir bilirim.
Etrafınıza şöyle bir göz gezdiriniz! Gerçek hayat denilen şeyin ne olduğunu, nerede olduğumuzu bilmiyoruz bile! Yaşadıklarımızı ve hayallerimizi elimizden alsalar, öylece ortada kalakalacağız. Neyi sevip neden nefret ettiğimizi bilemeyeceğiz. Etiyle, kemiğiyle gerçek birer insan olmak o kadar zor ki…
İnsan hiçbir zaman büsbütün yalnız değildir dünyada. En kötü durumda, bir çocuğu, bir delikanlıyı ve zamanla olgun bir adamı, yani kendisinin eski bir halini bulur yanında.
Gerçeği söylemek gerekirse, insanlar yalnızlık denen şeyin aslında ne olduğunu, nereye varabileceğini pek bilmiyorlar. Her yığına, içinde dostluk var gözüyle bakılmamalı; insanların yüzleri bir resim galerisinden öteye bir anlam taşımayabilir, konuşmalar da bir zilin çınlaması gibi olabilir.
İnanın bana, yalnız kalmanın nasıl bir his olduğunu bilirim. Dünyadaki en kötü yalnızlık, yanlış anlaşılmaktan ötürü yalnız bırakılmaktır. İnsanın gerçekle bağlarını koparabilir.
Ne istediğini bilememenin aslında son derece doğal olduğunu anlayıncaya kadar kızıyor insan kendine. Sadece bir tek hayat yaşadığımız için bu hayatı öncekilerle karşılaştırmaz ya da kusurlarımızı gelecekteki hayatlarımızda gideremeyiz; bu nedenle de ne istediğimizi bilemeyiz.
Biriyle beraber olmak mı daha iyiydi, yalnız olmak mı?
Karşılaştırma fırsatı olmadığı için hangi kararın daha iyi olduğunu sınamanın yolu yok. Olaylar nasıl gelişirse öyle yaşıyoruz, önceden uyarılmaksızın, rolünü ezberlemeden sahneye çıkan bir tiyatro oyuncusu gibi. Yaşam öncesi ilk prova yaşamın ta kendisiyse. Yaşamın hep bir taslak olması bundandır işte…
Dilin söylediği kötü söz aklın yalnızlığı mıdır? Gözlerin akmadığı bir hüzün, yanakların yalnızlığı mıdır? Bilinmez ama bir gerçek var ki…
İnsan gariptir; gelip yalnızlığını alanı sever, gidip yalnız bırakana ise âşık olur. Vesselam….
Kalbimden kalbinize….