Ne demiş şair Ümit Yaşar Oğuzcan;
Dönüp gerilere bakıyorum, bir de kendime
Elli yıl geçmiş, ha gün, ha yarın derken
Değişen birşey yok, bir şaşkın benden başka
İşte aynı yol, aynı kapı, aynı merdiven..
Hani nerdeler? Kimi yitmiş, kimi gitmiş dostların
Bir ak saçlı anam kalmış yolumu bekleyen
Sabah-öğle-akşam . . . Hep o tekdüze yaşam
Ve kırılmış bir kalple yorulmuş bir beden..
İşte böyle geçti yıllar. bozbulanık
Ben sevdim, ben ağladım, başkalarıydı gülen
Ne zaman uzattıysam ellerimi, parçalandı
Mutluluk serseri bir mayındı denizlerimde yüzen…
13 Aralık doğum günüm . Bu şiiri okuyunca ve geriye dönüp bakınca bazı gerçeklerin farkına varıyor insan. Yarım asırlık bir çınar; ileride olanın geride kalandan daha kısa olması; artık nefretin ve coşkunun köreldiği bir istikararlı tevekkül; silinmiş isimler, kaybolmaya başlamış dostlar; tecrübenin vücuttaki su oranından daha fazla olması; eskiden söylenenlere kızarken her dem söylenmeye başlamak; inadın kurumsallaşması; daha az hız, daha fazla dinginlik; kendisine yönelen bakışların tutku değil saygı yüklü olmaya başlaması; çocuklarca “amca”dan “dede”ye hafif buruk şekilde terfi edilmek gibi şeylerin farkına varıyor insan….
Ama babamın yarım asırı deviremediğini bir an hatırlayınca daha da bir burukluk oluyor içimde , ona bu gözle bu bakmayı hayatın debdebesi arasında unutmuşum… ulan hayat…
Bu yaşa gelince; insanların ne düşündüğünü artık umursamıyor, abuk sabuk şeylere kendini üzmüyorsun. Hayatındaki insanları olduğu gibi kabul etmeyi öğreniyorsun.
Görüşmek istemediklerini eliyorsun. “ama ayıp olur” devrinin sonu.. 50 yaş yani yarım asır herkesin seni beğenmek, sevmek zorunda olmadığını biliyorsun.
Egoyu geri plana atmayı öğreniyorsun, sana iyi gelecek davranış şekillerini uygulamaya çalışıyorsun, yapamadığın, yetişemediğin şeyler için suçluluk duymaktan vazgeçiyorsun, özgüvenin ve farkındalığın artıyor, ne istediğini biliyorsun her konuda… geçmişte yaptığın hatalardan ders çıkarıyorsun çünkü elinde 50 yıllık bir yaşam kılavuzu oluyor. “hayır” diyebilmeyi öğreniyorsun. Bak bu çok önemli! okuyunuz: “hayır” diyebilmeli insan..
Kafana taktığın şeylerin sayısı azalıyor, hiçbir şey o kadar önemli olmuyor artık.
Hayat seni çoktan birçok acı çeşidiyle test etmiş oluyor, kendi değerini biliyorsun.
Yalnızlığın ve kendinle geçirdiğin zaman eskisinden çok daha kıymetli oluyor.
Muhteşem hayatlar yaşadığını düşündüğün insanların, hiç de muhteşem hayatlar yaşamadığını biliyorsun.
Hayatta herkes bilmediğin bir problemle mücadele edebiliyor olabilir, anlamasan da, anlayış göstermeyi öğreniyorsun. Daha az korkuyorsun. Korkunun üzerine gidiyorsun. Yaranın kabuğunu kaldırıp kanamasına izin veriyorsun.
Çocuk yaptıysan ne ala… belki 2, belki 12, belki de 20 yaşında çocukların var. Onların öğrettiklerine ve arkadaşlıklarına müteşekkir oluyorsun. Çocuk yapmadıysan da ne ala… kafanı dinliyorsun..
Artık kendin için giyiniyorsun, moda denen şey, çok çok uzaklardaki bir galaksi oluyor.
Daha az alışveriş yapıyorsun, onlarca giysinin asla giyilmediğini biliyorsun.
Paranı kılık kıyafet yerine, seyahate ve iyi bir yaşama harcamayı tercih ediyorsun.. Bunu yapabilecek imkanın varsa, “senelerce çalıştım, olacak o kadar” demiyor, karşına çıkan ve bugünkü sen olmana yol açan fırsatlar için minnettar oluyorsun.
Paylaşma, yardımlaşma güdün artıyor her konuda…
Bazen hayvanları insanlardan daha çok seviyorsun onlar için elinden geleni yapmaya çalışıyorsun. Mutsuzluğun için başkalarını cezalandırmamayı öğreniyorsun, insanın tutkularından vazgeçemeyeceğini biliyorsun. İşini sevdiğin şey üzerine kuramadıysan da, sevdiğin şeye vakit ayırıyorsun.
İçine kocaman bir nefes çekip, her ana şükrediyorsun. O yüzden yaşadıklarım ve yaşamadıklarım için Rabbimin verdikleri ve vermedikleri için şükürler olsun.
Hayat kısa ve hayat güzel.
Vesselam….
Kalbimden kalbinize…