Dünyada Ölümden Başkası Yalan
Şimdiden özlemeye başladığım ve hatırladıkça gözlerimin yaşını durduramadığım birçok sevdiğimi toprağa vermiş biri olarak yıl sonunda yine bir sevdiğimi kaybettim ve bu yüzden siz sevgili okurlarımla geçen hafta buluşamadım. Anlayışınız için teşekkür ederim.
Sene 199, aylardan Ekim. Karapınar Konya-Ereğli Karayolu üzerinde korkunç bir trafik kazası sonucu 48 kişi yaşamını yitirdi.
Kazanın asıl nedeni ise otobüs şoförünün uyuyakalması üzerine, otobüsle tankerin çarpışıp çıkardığı yangındı. Yolcuların hemen hemen hepsi de 29 Ekim tatillerini evlerinde geçirmek için otobüste yolculuk eden üniversite öğrencileriydi.
Bu trafik kazasının en trajik yönü, yolculardan birinin defterinde bulunan şarkı sözleriydi. “Dünyada ölümden başkası yalan” dizelerinin yazılı olduğu bir kağıt parçası, her ne hikmetse alevlerden kurtulmayı başardı.
Tabiki ölüm çoğu zaman üzerine düşünülmeyen, yok sayılan bir kavram olur bizim için. Çok ıssız, kasvetli, korkutucu ve bir o kadar da uzak gelir. Sonsuzluk, hiçlik, bitiş, yok oluş ve belirsizlik gibi kavramlarla da ilişkilendirilir ve bu nedenle çoğu zaman kendine bilinçdışında yer bulur.
Ölümden bahsetmek, ölümü düşünmek yerine hayatın kendisi ve devamlılığı ile ilgileniriz. Aslında haksız da değilizdir. Çünkü ölüm çok gerçek bir yıkımdır ve eninde sonunda kapımızı çalacağını bilmenin verdiği korku da bir o kadar gerçektir. Bu gerçekliğe sürekli maruz kalıp korku ve endişe içinde yaşamak mümkün değildir ve bir noktada olgun savunma mekanizmaları ile yaşamın arkasına itilmesi sağlıklı olandır. Irvin Yalom’un da dediği gibi, “Güneşe bakmak gibidir ölümle yüzleşmek.” Sürdürülebilir değildir. Sürekli güneşe bakılamayacağı gibi sürekli ölümün yıkıcılığı ile yaşamak da mümkün değildir.
Aslında biz ölenlerden öğrendik, gidenlerin geri gelmeyeceğini.
Çok vedalar vardır mezarlarda. Geç kalınmış itiraflar, gidilmemiş buluşmalar, söylenmemiş sözler, tutulmamış niyetler. Çok vedalar gördüm hastanenin soğuk duvarları arasında dudakların arasından dökülecek bir sevgi sözcüğü duymaksızın aramızdan ayrılanları, çok vedalar gördüm ben; otogarda birbirlerine sarılan insanların gitme diyemediği ya da kal diyemediğini. O yüzden sevdiklerinizden güzel ayrılın, çünkü ayrılığın gölgesi bile ağırdır.
Akşam ezanından sonra kopacakmış ya kıyamet, belki de o yüzden akşam ezanından önce evde ol der anneler, son bir kez daha görebilmek için. Hadi bir daha göremezsek ailemizi; hiç sordunuz mu bu soruyu kendinize? Her akşamı fırsat bilin, sevdiklerinizi görmek için…
Bazı insanlar var; çok zamansız giderler. Kendilerini sevdirirler, alıştırırlar, sonra hiç olmamış gibi giderler. Koca bir enkaz bırakırlar geride. Kırarlar, yıkarlar, incitirler…
Bazı insanlarda var tam vaktinde gelirler. Geçmişte başkalarının bıraktığı yaraları öpüp geçirirler. Kabul olunmuş bir dua gibidir onlar. “unutamam dediğin herşeyi silip atarlar kafandan” Çok şükür dersin. Ses tonundan, bakışından, duruşundan, iyi yada kötü olduğunu bilirler… Sanki seni mutlu etmek için gönderilmiştir. Öyle candan, öyle yürektendir sevgileri.
İşte öyle insanlar çıksın karşınıza, onları kırmayın ve kaybetmeyin vesselam.
Kalbimden kalbinize…