Bu topraklarda milli veya dini bayram yazısı kaleme almak zordur.
Hele ki; sevgiyi ve mutluluğu paylaşmak, dostları hatırlamak, huzuru yaşamak anlamını taşıyan bayramların yaşandığı günlerdeki kimi olumsuzluklar, üzüntüler, bitmeyen çekişmeler, tadı yerinde bayram yaşamamıza engel olur hep.
Eskide kalan tatlı bayram telaşlarının yerini bir mutsuzluk, bir huzursuzluk, bir sevgisizlik almış durumda. Bu değerlendirmelerim elbette birer genelleme.
Yaşam döngüsü içinde bunalan bireylere ve çatışma içindeki topluma birkaç günlüğüne de olsa “nefes alma olanağı” yaratan bayramların, günümüzde eskisi kadar toplumsal birlikteliği, mutlulukların paylaşılmasını sağladığını söylemek hayli zor. Bu ortamı yaratan farklı parametreler var kuşkusuz.
Artık en küçüğü 40’lı yaşlarını bitirme aşamasında olan ve daha üst yaş grubundaki, her yıl bir önceki bayramları özlemle yâd etme noktasına geliyor, bu coğrafyada.
Hâl böyle olunca; gerçek yaşam koşulları altındaki günümüz bayramlarında, “eski bayramları” aramak anıdan öteye geçip ulaşılamayacak hayale dönüşüyor. Ve, takdir edersiniz ki; bu koşullarda yeni yaşamda eski bayramların tadını verecek yazıları kaleme almak da güçleşiyor.
İşte bugün başlayan Ramazan Bayramı da böyle bir ortamda yaşanıyor maalesef…
Bu satırların yazarı olarak dini bayramlarla ilgili yaşamdaki ilk hatırladıklarım henüz ilkokulu bitirmediğim yıllara kadar gider. 1980’li yılların ikinci yarısına rastlayan bu dönemdeki ilk dini bayram heyecanlarımı, rahmetli babamların her bayram arefesinde Ankara’dan Kayseri’ye topyekun babannemlere gelince, milli bayramların ne anlama geldiğini ailedeki kutlamalardan anlamaya başlamıştım.
Aksakallı dini bütün bir dede ve Osmanlı kadını bir babanenin yaşadığı o küçük ev, Ramazan ve Kurban Bayramları’nda yılda iki kez yaşanan ve bir kaç gün süren curcunayla muhteşem bir eve dönerdi. Paylaşılan heyecanlar, mutluluklar, sevgileri hatırlayınca geride kalan yılların güzel anıları, şimdilerde hüzün olarak geri dönüyor.
Geride kalan güzel bayram anılarını yaşarken hayatlarımızda bugün yaşamlarımızda önemli yeri olan sevimsiz ve ruhsuz dijital iletişim sistemleri yoktu. Uzaklar, telefon, telgraf ve kartpostallarla yakınlaşırdı. Şimdilerde otel niyetine kullandığımız büyük büyük siteler, kocaman rezidanslar, adında “şehir” kelimesi bulunan beton blok yığınları yoktu. Etnik ve dini kimliklerin dikkate alınmadığı, herkesin adeta komün hayatı yaşadığı küçük ölçekli apartmanlar, birbirlerini tanıyan komşular ve mahalleler vardı. Farklı yaşam kültürlerinin tek ortak paydası vardı: Bayramı bayram gibi yaşamak.
Her şeyden öte, nefes aldığımız bu ülke “sosyal devlet” olarak tanımlanıyordu. Emperyalizm ve kapitalizmin henüz bu kadar baskın olmadığı, emekçi sınıfını ezemediği bayram heyecanlarından, “buruk bayramlar”a tanık olduğumuz bugünlere geldik zorunlu olarak.
Bu yaşadıklarımızı günümüzün moda deyimiyle Z kuşağına anlatmamız ya da onların geride kalan mutlu bayramları anlamalarını beklemek mümkün değil. İtiraf etmek gerekir ki, bu durumun suçlusu onlar değil, geçmişi bugüne yansıtamayan bizleriz.
Hayat yaşamayı, vefa hatırlamayı, dostluk paylaşmayı, özel günler ise hatırlamayı bilenler için vardır.
Hayat nefes aldığımız kadardır, gerçek olan güzellikler yaşandıkça anlaşılır, bu güzel günde birlikte yaşamanın ümidi ile Ramazan Bayram’ınız mübarek olsun…
Yüreğinize damla damla umut, günlerinize bin tatlı mutluluk dolsun. Sevdikleriniz hep yanınızda olsun, yüzünüz ve gülünüz hiç solmasın. Vesselam
Kalbimden kalbinize….
Önceki Haber
Sonraki Haber