İç Cepheyi Sağlamlaştırmak, Dış Tehdidi Boşa Çıkarır
Tarihten Ders Almak: Koçgiri Örneği
Tarih yalnızca geçmişi hatırlamak için değil, bugünü anlamak ve geleceği kurmak için vardır. Türkiye, bugün çok cepheli tehditlerle karşı karşıya: sınırlarımız dışında şekillenen askeri senaryolar kadar, içerideki toplumsal fay hatları da dikkatle izlenmelidir. Bu noktada geçmişten, özellikle de 1921’deki Koçgiri isyanından çıkarılacak önemli dersler vardır.
Koçgiri’de isyancılar, Sevr Anlaşması’nın hayata geçirilmesini ve Kürtlerin ayrı bir devlet kurmasını talep ediyordu. O sırada Anadolu’nun batısı işgal altındaydı; Yunan ordusu ilerliyor, Ankara’nın bile güvenliği tartışılır hale geliyordu. Tam bu noktada Mustafa Kemal, Meclis’e bir öneri sundu: Koçgiri isyancılarına af. “Şehitlerimizin kanı kurumadı” diyerek karşı çıkanlar oldu. Ancak liderlik bazen duygularla değil, stratejik akılla karar verir. Mustafa Kemal, Meclis’i ikna etti. Çünkü cephe gerisinin güvenliği olmadan bir savaş kazanılamazdı.
Bugünün Tehdit Haritası: Kuşatma Sadece Dışarıdan Değil
Bugün de benzer bir kuşatma senaryosuyla karşı karşıyayız.
ABD, Yunanistan’ı askeri bir üs haline getirmiş durumda. Dedeağaç’tan Girit’e uzanan Amerikan yığınağı, NATO bahanesiyle ama Türkiye’yi dışlayarak kuruluyor. Gerçekleştirilen tatbikatlarda Türkiye’nin adı dahi geçmeden Türk topraklarına yönelik harekâtlar simüle ediliyor. Rumlarla yapılan deniz tatbikatlarında, Türk kıyılarına gizli çıkartmaların provasının yapılması, bu tehdidin boyutunu gözler önüne seriyor.
İçeride Bütünleşme, Dışarıda Direniştir
Bu koşullar altında Türkiye’nin içerideki bütünlük politikaları artık bir iç güvenlik meselesi değil; bir ulusal beka meselesidir.
PKK’nın silah bırakma süreci yalnızca bir terör örgütünün etkisizleştirilmesi anlamına gelmez. Silahı bırakanla, ideolojiden kopanla, bölgedeki halkla kurulacak ilişki biçimi, gelecekteki ulusal bütünlüğün temelini oluşturacaktır. Bu, tıpkı Koçgiri örneğinde olduğu gibi, cephe gerisinin sağlamlaştırılmasıdır.
Dersim dağlarının o dönem “geri çekilme ve toparlanma” bölgesi olarak görülmesi gibi, bugün de Türkiye’nin doğu ve güneydoğusu, hem fiziksel hem sosyolojik olarak güvence altına alınmalıdır. Bölge halkıyla devlet arasında kurulacak yeni güven ilişkisi, dışarıdan gelmesi muhtemel baskılara karşı en büyük koruma kalkanı olacaktır.
Affetmek Değil, Stratejik Bütünleşmeyi Başlatmak
Burada söz konusu olan bir affın ötesindedir. Bu bir “merhamet” değil, bir akıl, bir strateji meselesidir.
Silahı bırakanı kazanan bir devlet, dışarıdan gelecek etki alanlarını içeriden boşa çıkarır. Yani bu bir hukuk hamlesi değil, jeopolitik bir karşı hamledir.
Elbette bu süreç, adalet ilkelerinden sapmadan, halkın güvenliğini önceleyerek ve devletin ciddiyetini zedelemeden yürütülmelidir. Ne acizlik göstergesidir ne de tavizdir. Bu, kararlılıkla yürütülmesi gereken bir ulusal bütünleşme sürecidir.
İç Cephede Boşluk Olursa, Dış Cepheye Dayanılmaz
Kuzey Irak’tan Suriye’ye, Ege’den Kıbrıs’a kadar uzanan geniş bir tehdit hattı var. Türkiye eğer bu hattın tümüne aynı anda direnç göstermek istiyorsa, içerideki fay hatlarını ortadan kaldırmak zorundadır.
İç cephedeki zayıflık, dış müdahalelere kapı aralar. Oysa içeride sağlam bir bütünlük oluşturmak, düşmanın hamle yapma kapasitesini sınırlar.
Yeni Yüzyılda Yeni Birleştirici Hamle
Bugün Türkiye bir yol ayrımında.
1920’lerde Koçgiri’de af talep etmek ne kadar cesaret gerektiriyorsa, bugün de terörden ayrılanları topluma kazandırmak ve bölge halkıyla yeni bir güven zemini kurmak o kadar tarihî bir adımdır.
Bu adımın adı ne “çözüm süreci” ne de “açılım”dır. Bu adım; stratejik milli bütünleşme hamlesidir.
Bu, ne devletin onurundan bir eksiltme, ne de halkın güvenlik kaygılarını hafife alma anlamına gelir. Aksine; güçlü bir devletin soğukkanlı iradesiyle attığı geleceğe dönük yapısal bir adımdır.
Ya Birleşerek Güçleneceğiz, Ya Bölünerek Zayıflayacağız
Tarih bir kez daha bizi bir tercihle karşı karşıya bırakıyor.
Ya dış cephede savaşırken, iç cephede zaaf göstereceğiz…
Ya da iç cephede birliği sağlayıp, dış tehditlere karşı yekvücut bir duruş sergileyeceğiz.
Bu tercih yalnızca bugünün siyasetine değil, geleceğin Türkiye’sine yapılmış bir yatırımdır.
Mustafa Kemal’in dediği gibi:
“Cephe gerisi sağlam değilse, cephede kazanılan zaferler bile kalıcı olmaz.”
Bugün görev, cephe gerisini tahkim etmektir.