Alanya’nın kalbinde, zamanın ve hatıraların nakış gibi işlendiği bir durak vardı: Barış Manço Parkı. Altmış koca yıldır, tıpkı dedemin saatinden sarkan sarkaç misali, her sallanışında anıları fısıldayan bir masal köşesiydi burası. Bugün ise, o masalın son perdesi acımasızca kapandı. Hafriyat kamyonlarının gürültüsü, çocuk kahkahalarının yerini, kepçelerin toprağı kazıdığı çirkin bir uğultuya bıraktı. Alanya Belediyesi’nin “kent meydanı projesi” adı altındaki bu yıkım, tıpkı Barış Manço’nun o eşsiz şarkısındaki gibi, “bir varmış bir yokmuş”la başlayan buruk bir hikâyeye dönüştü. Oysa o park, sadece bir ağaçlık alan değil, ruhu olan, nefes alan bir canlıydı; her bir köşesiyle bir kuşağın en derin anılarına tanıklık etmişti.
“Hayat Arabalara Güzel” Denilen Bir Kent Rüyası mı Kuruluyor?
Belediye yetkilileri, bu yıkımı “bölge trafiğini rahatlatmak” ve “daha geniş dinlenme alanı sunmak” gibi süslü sözlerle örtbas etmeye çalışıyor. Güler misin, ağlar mısın? Nasıl bir mantık, bir kentin hafızasını, anılarını barındıran bir parkı, daha fazla aracın geçişi için feda etmeyi düşünebilir? Sanki Alanya’nın yöneticileri, kent kimliğini artık çocukların oynadığı oyunlarda, gençlerin ilk randevularında değil; arabaların vızır vızır geçtiği beton yollarda, trafik ışıklarının soğuk parıltısında arıyor. Anlaşılan o ki, bu şehirde “hayat arabalara güzel,” arabalıya saltanat sürülüyor; kenti artık araçlar yönetiyor. İnsana değil asfalta, betona sevdalı bir zihniyet, vatandaşın nefes aldığı, ağaçların gölgesinde serinlediği, hatıraların yeşerdiği bir alanı, birkaç dakikalık trafik akışı uğruna feda ediyor. “7’den 77’ye” herkesin yüzünde bir tebessümle andığı, özellikle de çocukların gözbebeği olan bu parkın, böylesine “acelesi olan” bir projeye kurban edilmesi, sadece mantık dışı değil, aynı zamanda vicdanları sızlatan, ruhları acıtan bir darbedir.
“Sadece Toprak Değil, Anılar da Kazındı” Feryadı Yükseliyor
Barış Manço Parkı, Alanya için sıradan bir yeşil alanın çok ötesindeydi. 1960’lı yıllarda mezarlıktan bir cennet köşesine dönüşen, “Kır Muhammet”in ellerinde açan gülleriyle nam salan, “Şam Bülbülü” Mehmet Kiraz’ın “Makber”i seslendirdiği çay bahçesiyle hafızalara kazınan bir efsaneydi. O, Barış Manço’nun çocuk sevgisiyle yoğrulmuş adının hakkını veren, gerçekten de “7’den 77’ye” herkesin anılarında yer etmiş, yaşayan bir tarih parçasıydı. Sosyal medyada yankılanan “Bir park değil, çocukluğumuz gitti,” “Babamı son kez orada görmüştüm,” “Sadece toprak değil, anılar da kazındı” çığlıkları, bu yıkımın bir şehrin ruhunda açtığı derin yarayı en çıplak haliyle gözler önüne seriyor. Bu, basit bir kentsel dönüşüm değil, Alanya’nın kolektif belleğine, bir neslin düşlerine vurulan onarılmaz bir darbedir! Bir kuşak, parklarıyla birlikte çocukluk hikâyelerini, aile büyükleriyle geçirilen en özel anlarını, ilk dostluklarını da toprağa gömmek zorunda kaldı. Oysa anılar, toprağa gömülmekle değil, onlara sahip çıkmakla yaşar.
Şeffaflık Nerede Kaldı? Halkın Sözü Bu Kadar mı Değersiz?
Bu yıkımın, yaz sezonunun en yoğun döneminde, şehrin en kalabalık olduğu zamanda yapılması da ayrı bir garabet. Bu bir acelecilik mi, yoksa halkın tepkisini en aza indirme çabası mı? “Halka sorarız, halkla birlikte yaparız” diye mangalda kül bırakmayanlar, Alanya’nın bu denli önemli bir simgesi için neden halka danışmadılar? Hani o şeffaf yönetim vaatleri ne oldu? Anlaşılan o ki, bu kararlar, kapalı kapılar ardında, masa başında alındı. Bir kentin kimliğine, tarihine ve halkının en değerli anılarına bu denli büyük bir saygısızlık yapılmasını kabul edemeyiz! Alanya’nın 7’den 77’ye herkesin hayatına dokunmuş, tarihin tozlu sayfalarında değil, yaşayan anılarda yer etmiş bir parçasını hunharca yok edenleri ve bu kararın altında imzası olanları kınıyorum. Alanya halkı bu duruma sessiz kalmayacaktır; çünkü yıkılan sadece bir park değil, bir neslin hikayesi, bir şehrin ruhudur! Unutulmasın ki, bir kent sadece taş ve betondan ibaret değildir; o, üzerinde yaşayan insanların biriktirdiği anılarla, yaşanmışlıklarla hayat bulur. Bu anıları yok etmek, kentin ruhunu öldürmektir!