Siverek’ten yükselen silah sesleri henüz kulaklarımızda çınlarken, dün Kahramanmaraş’tan gelen haberle sarsıldık. Ortaokul sıralarında oturan bir çocuğun, çantasına beş tabanca sığdırıp sınıf arkadaşlarının üzerine kurşun yağdırdığı bir iklimdeyiz artık. Dokuz can… Sekiz çocuk, bir öğretmen. Toprağa düşen sadece bedenler değil; bu toplumun vicdanı, huzuru ve en önemlisi geleceğidir.
Peki, ne oldu da kalem tutması gereken eller tetiklere uzandı? Okul kapılarına X-ray cihazı koyarak, bahçeye polis dikerek mi kurtaracağız çocuklarımızı? Hayır. Mesele, kapının önündeki güvenlikten çok daha derin, çok daha köklü bir bataklığın eseridir.
Bireycilik Bataklığında Boğulan Çocuklar
Bugün karşımızda duran tablo, yalnızca “münferit” bir şiddet olayı değildir. Bu, insanı insana yabancılaştıran, dayanışmayı zayıflık, bencilliği ise “özgürlük” diye pazarlayan mevcut düzenin acı meyvesidir. Gençlerimizi üretimden koparan, onları sadece birer “tüketici” olarak kodlayan bu sistem; paylaşıma, kardeşliğe ve ortak kadere yer bırakmıyor.
Dijital dünyanın o karanlık dehlizlerinde, ekran karşısında yalnızlaşan çocuk; gerçeği sanalın vahşetiyle karıştırıyor. Mafya özentiliğini parlatan diziler, şiddeti bir çözüm yöntemi olarak kutsayan dijital platformlar, her geçen gün daha da bireyci bir kabuğa hapsolan gençlik… Sonuç? Kendi toplumuna, okuluna ve hatta kendine yabancılaşmış, şiddeti tek çıkış yolu gören bir cinnet hali.
Çözüm Kapıda Değil, Sistemin Özünde
Sormak zorundayız: Bir ortaokul öğrencisinin zihnine o nefreti kim ekti? Onu o sınıfa silahla yollayan saik, sadece “güvenlik zafiyeti” olabilir mi? Eğitimi bir yarış, öğrenciyi bir rakip haline getiren anlayış yerine; her bir çocuğu toplumsal birer değer olarak gören bütüncül bir bakışı inşa etmek zorundayız.
- Enstrüman Tutan El Silaha Uzanamaz: Bir çocuğun piyanonun tuşlarına dokunması, bir tiyatro sahnesinde başka bir insanın acısını-sevincini canlandırması sadece “hobi” değildir; bu, empati yeteneğinin ve estetiğin zaferidir. Görsel sanatlarla uğraşan, tuvaline dünyayı sığdıran bir genci, dijital dünyanın çürüten şiddet sarmalına kurban veremezsiniz.
- Spor Sadece Rekabet Değil, Karakterdir: Amatör spor kulüplerini, mahalle aralarındaki o küçük ama devasa anlamlar taşıyan spor yapılarını birer suç önleme merkezi gibi görmeliyiz. Ter döken, disiplini sahada öğrenen, takım ruhunu iliklerinde hisseden çocuk; bireyciliğin pençesinden kurtulur. Bu kurumlar cezalandırılmamalı, devletin en büyük desteğiyle okul dışındaki vaktin “can damarı” haline getirilmelidir.
- Değerler Kağıt Üstünde Kalmamalı: Çocuklarımıza sadece formüller değil; Cumhuriyetimizin o halkçı, dayanışmacı ruhu aşılanmalıdır. Yardımlaşmanın, “biz” olabilmenin erdemini anlatmayan bir müfredat, ruhsuz bir ezber yığınından ibarettir.
Aile, Okul ve Toplum: Kırılan Zinciri Onarmalıyız
Öğretmen, sadece bilgi aktaran bir memur değil; toplumun mimarıdır. Ancak sistem öğretmeni itibarsızlaştırır, anneyi-babayı sadece çocuğun notlarına odaklanan birer “denetmen” haline getirirse, o zincir bir yerde kopar. Bugün o zincir koptu ve altından büyük bir enkaz çıktı.
Okullarımızı şiddete, geleceğimizi bu vahşi ve bencil sisteme teslim edemeyiz. Eğer bugün bu köklü dönüşümü başlatmazsak; her olaydan sonra yayın yasağı koyarak, müfettiş görevlendirerek sadece yarayı saklamış oluruz. Yarayı iyileştirmek için neşteri sorunun kaynağına, yani bu insanı metalaştıran sisteme vurmak zorundayız.
Gençliği bu neoliberal yozlaşmanın, uyuşturucu ve dijital bağımlılık sarmalının elinden çekip almalıyız. Çözüm, okulları hapishaneye çevirmekte değil; okulları ve mahalleyi yeniden sanatın, sporun, üretimin ve kolektif yaşamın merkezi kılmaktadır.
Şimdi sorma vaktidir: Daha kaç kalem kırılacak, kaç çocuk “geleceksizlik” kuyusunda kaybolacak?
Cevabı, alacağımız köklü kararlar ve çocuklarımızın ellerine vereceğimiz o “kalemler, fırçalar ve toplar” belirleyecek. Ya hep beraber bu bataklığı kurutacağız ya da bu yangın hepimizi yakmaya devam edecek.