İran’a Atılan Füzeler Sadece Bir Ülkeyi Değil, Direniş İradesini Hedef Aldı
Ramazan’ın son günlerine geldik.
Perşembe günü arife.
Bir muhasebenin eşiğindeyiz.
Bir ay boyunca sofralar kuruldu.
Dualar edildi.
Teravihlerde omuz omuza saf tutuldu.
Paylaşmanın, sabrın ve dayanışmanın anlamı bir kez daha hatırlandı.
Ramazan yine bize insan kalabilmenin ne demek olduğunu hatırlattı.
Ama bu Ramazan sadece bir ibadet ayı olarak geçmedi.
Bu Ramazan aynı zamanda bir mücadele ayı oldu.
Bir tarafta hurmayla açılan oruçlar vardı.
Diğer tarafta füze sesleri.
Bir tarafta bayramlık bekleyen çocuklar vardı.
Diğer tarafta hayatını kaybeden çocuklar.
Ve belki de herkesin kendisine şu soruyu sorması gerekiyor:
Biz bu Ramazan’da sadece ibadet mi ettik?
Yoksa insanlığın verdiği mücadeleyi de gördük mü?
Çünkü bu Ramazan ayında ABD emperyalizmi ve İsrail siyonizmi İran’a saldırdı.
İran teslim olmadı.
Geri adım atmadı.
Cevabını verdi.
Vermeye de devam ediyor.
Ve tarihin değişmeyen kuralı bir kez daha ortaya çıktı:
Teslim olanlar unutulur.
Direnenler tarih yazar.
Bir Okul Vuruldu… Aslında Bir Milletin Geleceği Hedef Alındı
Bu saldırıların en karanlık anlarından biri bir kız okuluna yapılan füze saldırısı oldu.
Sıralarında oturan çocuklar hedef alındı.
Defterler açık kaldı.
Kalemler yerde kaldı.
Hayaller yarım kaldı.
Savaşın en çirkin yüzü budur.
Çocukları öldürenler aslında bir milletin yarınlarını hedef alır.
Ama tarih şunu da göstermiştir:
Çocukları öldürerek milletler teslim alınamaz.
Asıl tehlike başka bir yerdedir:
Zulüm kadar tehlikeli olan şey, zulmün normalleşmesidir.
Ramazan Aç Kalmak Değil, Safını Bilmektir
Ramazan sadece aç kalmak değildir.
Ramazan insanın kendisine şu soruyu sorduğu aydır:
Ben hangi saftayım?
Güçlünün yanında mı?
Direnenin yanında mı?
Oruç sadece mideyi değil karakteri de terbiye eder.
Açlık sabrı öğretir.
Sabır direnci öğretir.
Direnç ise mücadele ruhunu büyütür.
Peygamber Efendimizin şu sözü bugün belki de her zamankinden daha anlamlıdır:
“Haksızlık karşısında susan dilsiz şeytandır.”
Bugün bu söz sadece dini bir öğüt değildir.
Aynı zamanda tarihsel bir sorumluluktur.
Çünkü zor zamanlar tarafsız duranları değil, tavır alanları hatırlar.
Liderleri Hedef Aldılar… Milleti Dağıtacaklarını Sandılar
Emperyalizmin eski bir hesabı vardır:
Lideri hedef alırsan toplumu dağıtırsın.
Başını koparırsan direnişi bitirirsin.
Bu yüzden İran’ın lider kadroları hedef alındı.
Ama hesap tutmadı.
Çünkü direniş fikri olan toplumlar lider kaybedince çözülmez.
Daha sık kenetlenir.
Bugün İran’da olan tam olarak budur.
Korkmayan bir halk.
Dağılmayan bir toplum.
Teslim olmayan bir devlet.
Ve tarihin defalarca doğruladığı gerçek:
Savaşların kaderini sadece silahlar değil, inanç belirler.
Ve o değişmeyen gerçek:
Savaşı zırh giyenler değil, kefen giymeyi göze alanlar kazanır.
Dünya Bu Büyük Hesaplaşmayı Yaşarken… Biz Neredeydik?
Dünya bu büyük hesaplaşmanın sancılarıyla sarsılırken…
Emperyalizm ile bağımsızlık mücadelesi Batı Asya’da yeni bir safhaya girerken…
Belki de dönüp kendimize bakma zamanı gelmiştir.
Kendi şehrimize.
Kendi sokaklarımıza.
Kendi Ramazanımıza.
Çünkü büyük mücadeleler sadece cephelerde değil, toplumların vicdanında da kazanılır ya da kaybedilir.
Biz Bu Ramazan’da Ne Yaptık?
Şimdi asıl soruya gelelim.
Biz ne yaptık?
Şehrimizde iftar organizasyonları yapıldı.
Ramazan etkinlikleri düzenlendi.
Programlar gerçekleştirildi.
Sahneler kuruldu.
Müzikler çaldı.
Bunlar yapılabilir.
Toplumların morale ihtiyacı vardır.
Ama asıl soru şu:
Bu Ramazan sadece etkinliklerle mi geçti?
Yoksa bir bilinç ortaya konabilir miydi?
Mesela…
İran’a yönelik saldırılara karşı bir dayanışma açıklaması yapılamaz mıydı?
Hayatını kaybeden çocuklar için bir saygı duruşu düzenlenemez miydi?
Bir yardım kampanyası başlatılamaz mıydı?
Bir farkındalık programı yapılamaz mıydı?
Bir dua programı organize edilemez miydi?
En azından bir mesaj verilemez miydi?
Çünkü bazen yapılmayanlar da yapılanlar kadar konuşur.
Ve bazen toplumlar tavrını gürültüyle değil sessizlikle gösterir.
Belki de bu şehirde birçok insan tavrını gösterdi.
Gelmeyerek.
Katılmayarak.
İlgi göstermeyerek.
Beklenen kalabalıkların oluşmaması da bir mesaj olabilir mi?
Bu mesafeyi gerçekten göremediniz mi?
Yoksa görmek mi istemediniz?
Çünkü bazen en güçlü tepki parçası olmamayı seçmektir.
Bu Şehir Her Şeyi Görüyor
Bu şehirde yaşayan insanlar sandığınız kadar ilgisiz değil.
Birçok insan yaşananların farkında.
Birçok insan dünyanın nereye gittiğini görüyor.
Birçok insan Batı Asya’da yeni bir dönemin başladığını fark ediyor.
Bugün açık bir gerçek vardır:
Batı Asya yükseliyor.
Emperyalizm geriliyor.
Siyonizm saldırganlaştıkça zayıflıyor.
Tarih yön değiştiriyor.
Mustafa Kemal Atatürk’ün bir sözü bugün yeniden anlam kazanıyor:
“Tam bağımsızlık, ancak ekonomik, siyasi ve askeri bağımsızlıkla mümkündür.”
Ve o karakter meselesi:
“Bağımsızlık benim karakterimdir.”
Bugün İran’ın verdiği mücadele tam olarak bu karakter meselesidir.
Bayrama Gidiyoruz… Ama Mücadele Bitmiyor
Ramazan’ın sonuna geldik.
Bayrama gidiyoruz.
Ama dünyanın verdiği mücadele bitmiyor.
Bugün İran’ın verdiği mücadele sadece kendi sınırlarını koruma mücadelesi değildir.
Emperyalizme karşı durma mücadelesidir.
Bağımsız kalma mücadelesidir.
Teslim olmama mücadelesidir.
Ve en önemli gerçeklerden biri şudur:
Bağımsız yaşamak isteyen milletler bunun bedelini ödemeyi göze alan milletlerdir.
Hiçbir millet konfor alanında kalarak bağımsız olmamıştır.
Rahatına düşkün toplumlar tarih yazamaz.
Bedel ödemeyi göze alanlar yazar.
Saflar Netleşiyor
Yazının başında bir soru sormuştuk:
Hangi saftayız?
Belki herkes bunu yüksek sesle söylemedi.
Ama herkes kendi vicdanında bir yerde durdu.
Kimisi konforu seçti.
Kimisi sessiz kalmayı.
Kimisi görmezden gelmeyi.
Kimisi de direnenlerin yanında durmayı.
Çünkü tarih sadece devletleri yazmaz.
Toplumların karakterini de yazar.
Ve sonunda herkes kendi vicdanıyla baş başa kalır.
Çünkü tarih hep aynı gerçeği yazmıştır:
Baskı geçicidir.
Direniş kalıcıdır.
Ve değişmeyen gerçek şudur:
Direnenler kazanır.