Türkiye, tarihinin kritik eşiklerinden birine daha adım atmak üzere. Yıllardır süren bir güvenlik sorununu sadece askeri yollarla değil, aynı zamanda toplumsal ve siyasal mekanizmalarla da çözme fırsatı doğdu. Bu fırsat, yalnızca terörün sonlanması değil; milletçe birbirimizi yeniden anlamamız, yeniden birleşmemiz anlamına geliyor.
Bugün, PKK’nın silah bırakması artık bir temenni değil, somut bir ihtimal olarak önümüzde duruyor. Fakat burada esas soru şudur: Bu süreci sadece bir “terörün tasfiyesi” olarak mı göreceğiz, yoksa bir milletin yeniden bütünleşme iradesi olarak mı değerlendireceğiz?
Bir Çağrıdan Öte: Stratejik Bir Fırsat
İmralı’dan yapılan son çağrı, yalnızca bir örgütün sonlanması anlamına gelmiyor. Aynı zamanda “devletle ve toplumla bütünleşme” hedefiyle şekillenen bir yaklaşımı da ortaya koyuyor. Türkiye Cumhuriyeti Devleti, bu süreci “terörsüz bir Türkiye” idealinin ötesine taşıyacak iradeye sahiptir. Gerçek başarı, yalnızca silahların susmasıyla değil, o silahlara umut bağlamış insanların yeniden Türkiye Cumhuriyetiyle gönül bağı kurmasıyla mümkün olacaktır.
Bu nedenle süreç, artık yalnızca güvenlik bürokrasisinin değil, siyasetin, toplumun ve ekonominin de bir bütün olarak ele alması gereken bir milli yeniden inşa sürecidir.
Emperyalizmin Gölgelerinden Ortak Geleceğe
Tarihten bugüne, bu topraklarda kardeşliği tehdit eden her unsurun arkasında bir emperyalist parmak olmuştur. Bugün de farklı görünse de benzer bir senaryoyla karşı karşıyayız. Silah bırakma iradesine karşı çıkanların başında ABD ve İsrail gibi aktörlerin bulunması tesadüf değil. Çünkü terörün olmadğı bir Türkiye, emperyalizme karşı birliğini kurmuş, kendi kaderini tayin etme gücünü yeniden kazanan bir Türkiye demektir.
Bu noktada yapılacak her hamle, yalnızca iç barışı değil, Türkiye’nin dış cephesini de güçlendirecektir.
Tarih Bize Ne Söylüyor?
Kimi çevreler, silah bırakanlara karşı hâlâ ağır cezaların uygulanmasını savunuyor. Oysa tarih, böyle dönemlerde kin ve intikamla değil, stratejik akılla kazanıldığını defalarca göstermiştir.
1921 yılında, Koçgiri İsyanı’nın hemen ardından, Kurtuluş Savaşı’nın en zor günlerinde dahi Ankara’daki devrimci hükümet af kanunları çıkararak isyanın toplumsal etkilerini bertaraf etmeyi başardı. Mehmetçiklerin kanı henüz kurumamıştı ama Türkiye’nin önder kadroları, öfkeyle değil akılla hareket etti. Çünkü büyük işler, sıradan duygularla değil; bütünleşmeyi önceleyen devlet aklıyla başarılır.
Bugün de benzer bir noktadayız. Türkiye, bir kez daha iç cephesini sağlamlaştırarak dış tehditlere karşı durma şansı yakalamıştır.
Yapıcı Cesaretle Yol Almak
Sürece karşı üç tavır hâkim: Yapıcılık, şüphecilik ve yıkıcılık. Yapıcılar, geleceğe bakan, çözüm isteyen ve Türkiye’nin toplumsal enerjisini doğru yönlendirmek isteyenlerdir. Ancak bu grubun da içinde iki farklı damar var: temkinli olanlar ve cesur olanlar.
Temkinli yapıcılar, toplumsal ortalamaya yaslanarak ilerlemek istiyor. Bu tutum zamanla statükoyu yeniden üretebilir. Oysa bugün gereken şey, kararlılık ve cesarettir. Cesur yapıcılar, yani millî ve devrimci çizgiyi benimseyenler, yalnızca PKK’nın değil, bölücülüğün beslendiği zeminin ortadan kaldırılması gerektiğini söylüyor. Bu perspektif, sadece siyasal değil, ekonomik, toplumsal ve kültürel bütünleşmeyi de içeriyor.
Yeni Bir Hukuki Çerçeveye İhtiyacımız Var
Bugün artık meseleyi “af” ya da “ceza” düzleminde tartışmak yetersiz kalıyor. Önerilen şey, sadece bir yasal düzenleme değil; bir toplumsal barış yasasıdır. İsmi ne olursa olsun, içerik şu temel hedefi taşımalı: Devletle ve toplumla bütünleşmek isteyenleri kazanmak, örgütle bağını koparanları topluma yeniden kazandırmak.
PKK’nın dağılma sürecinde olan unsurlarının bir kısmı için önerilen başlık şudur:
“Feshedilen Terör Örgütü Mensuplarının Devletle ve Toplumla Bütünleşmesine İlişkin Kanun.”
Bu öneri, geçmişin affı değil, geleceğin inşasıdır. Çünkü silah bırakanla silahı bırakmayanı ayırmak, iç barışı tesis etmek için şarttır.
Simgeyle Değil, Gelecekle Yüzleşmek
Bugün hâlâ kimi kamu alanlarında Cumhuriyet’e karşı silahlı isyanların simgeleri yer almakta. Bu simgeler sadece geçmişin hatırlatıcısı değil; aynı zamanda yeni kuşaklara da yanlış mesajlar taşımaktadır. Artık geleceğe dönük adımlar atılmalı, emperyalizme karşı verilen ortak mücadelenin simgeleri öne çıkarılmalıdır. Süleymaniye’deki silah bırakma töreninin, İngiliz emperyalizmine karşı savaşan Mahmut Berzenci’nin karargâhında yapılması bu yüzden anlamlıdır.
Yeni Bir Başlangıç İçin Cesur Adımlar
Türkiye bugün yalnızca bir sorunu değil, bir çağı kapatmak üzere. Fakat bu, kendiliğinden olmaz. Devletin kapsayıcı iradesi, toplumun sağduyusu ve siyasetin vizyonu birleştiğinde başarı kaçınılmazdır.
Silahlar sustuğunda, kelimelerin sorumluluğu başlar. Kinle değil; adaletle, onarıcı devlet aklıyla konuşmanın zamanıdır.
Çünkü şimdi Türkiye’nin yeni bir başlangıca, yeni bir birlik ruhuna, en çok da cesur kararlara ihtiyacı var.