Feride Nazlım Genç Yazdı: “Düzen İçinde Düzensizlik”
Oturdum ve düşünme telaşının ardından eğitimde yaşanan sorunlar silsilemiz içinden öğretmen atamasını andıran kuralar misali bir sorunu seçtim çıkardım. Sonra en büyük sorunun, “sorunlarımızın hiç bitmediğinin” şeklinde olduğunun farkına vardım. Ülkemizde eğitimi sistemi dememiz, aslında bizim en büyük sorunumuz. Ortada bir sistem yok ki eğitim adı altındaki bir alana sistem diyebilelim. Sizlere sistemin tanımını yapmaktan büyük zevk duyacağım…
Sistem kelimesi, Latincede bir araya gelme, birleşme ve oluşma anlamına gelmekte. Şimdi gelelim fasulyenin faydalarına…
Sistem kelimesi, birleşme anlamına geliyorsa ve biz eğitim sistemi tamlamasını kullanıyorsak “nerede bu eğitimde birleşme?” Eğitim sistemini cayır cayır her yerde kullanıyorsak bu kelimenin anlamını hakkıyla getirmek gerekmiyor mu? Biz bugüne kadar eğitim alanında ne zaman birleştik? Eğitim sistemi, eğitim alanında tüm bireylerin bir araya gelerek oluşturduğu bir düzen ise nerede bu düzen? Hala eksikler, sorunlar ve cevabı verilemeyen yanlışlar varken eğitim sistemi tanımlamasını kullanmak, ortada var olmayan bir durumu oldurmaya çalışmaktan ibarettir.
Yazılarımı takip edenler bilir ki başından beri çırpınarak anlattığım en büyük sorun, kronik bir hastalığa yakalanmış olan eğitim sistemimizdir. Düzen içinde düzensizlik yaşıyoruz. Ama kimse bunun farkına varmıyor. Ya da herkes eğitimde sürekli olarak yapılan değişikliklere ve hatalara alıştı. Ne yaptınız? Adaptasyon sürecinizi mi tamamladınız? Bağışıklık mı kazandınız eğitim alanındaki düzensizliklere? Bazen sadece ben mi fazla umursuyorum diyorum. Ama ortada büyük bir yanılgı var. Eğitim sistemimiz, adı gibi “düzenli biçimde eğitim alanında birleşme” değil. Şayet kim böyle düşünüyorsa da bilin ki eğitimsel hatalara adapte olmuş.
Eğitim alanındaki yapılan yanlışlara karşı sakin duruşumuzu ve hiçbir eylemde bulunmayışımızı, evimin oradaki kasabın önünde her gün duran kediye benzetiyorum. Evet, yanlış duymadınız…. Kedi. O kedi de her gün kasabın önüne geliyor ve hiçbir şekilde içeri girmiyor. Kasabın ona et vermesini saatlerce bekliyor ve hiçbir eylemde bulunmuyor. Sadece bekliyor. Şimdi ne alakası var ya diyeceksiniz.
Ama eğitim sisteminde yapılan tutarsızlıklara karşı duruşumuz tam olarak o kedi. Bir şeylerin yapılacağını biliyoruz ama bekliyoruz sadece…
Yerimizde saymak bize daha mantıklı gelircesine eyleme geçmekten çekiniyoruz. Neden? Eğitim, her bireyin doğumdan ölüme kadar hakkı ise niye eyleme geçmek hem de hakkımız olan bir şeyin doğru olmasını sağlamak adına harekete geçmek bizleri niye geriyor? Kedi miyiz biz? Umarım sadece kediyizdir.
Sistemin oturmamasıyla beraber sorunların çıkması da çok normal geliyor artık. Merkezi sınavlar, kalabalık eğitim ortamları, maaş yetersizliği, ezberci eğitim, donanım eksikliği, erişimdeki eşitsizlikler, atamadaki sıkıntılar, devlet-özel okul arasındaki farklılıklar, ders kitaplarındaki eksiklikler vs. daha saymak isterdim de inanın, ben saymaktan bıktım sorunlar artmaktan bıkmadı. Hatta size yaşanmış bir olayı aktarmak isterim:
Gazeteci, Finlandiya eğitim bakanına sorar…
- Ülkenizde neden özel okul yok? Finlandiya eğitim bakanı cevap verir…
- Eğitim, ticaret değildir.
Sonra neden diğer ülkelerin eğitim sistemi daha iyi demeyin. Unutmayın onların eğitim sistemi, bir araya gelerek oluşturulurken bizim eğitim sistemimiz şuradan buradan kıyıdan köşeden toplanarak yama yapılmış pantolona dönüştürülüyor. Ve bakıldığında eğitim sisteminden çok eğitim ticareti adı altında eğitim gördüğümüzü fark ediyoruz.
Cümlelerimi geçenlerde gördüğüm bir karikatürü anlatarak bitirmek isterim. Mülakatta yetkilinin karşısında maymun, fil, penguen, balık, köpek ve fok var. Ve yetkili onlara “adil bir seçim için hepsinin aynı sınava girmesi gerektiğini söyleyip ağaca tırmanmaları gerektiğinin” direktifini veriyor. İşte alın size sistemdeki nur topu gibi bir sorun.