Geçtiğimiz Mart ayında yapılan seçimlerle, iki dönem süren Adem Murat Yücel yönetimine son verip Alanya Belediye Başkanı olan Osman Tarık Özçelik, yaptıklarıyla beni oldukça şaşırtıyor ve kendimi “Bu ne biçim Başkan?” demekten alıkoyamıyorum.
Ne diyeyim ki, bünyem alışkın değil. Son 10 yılda belli bir belediye başkan profiline şahit oldum ve bu profili aklıma kazıdım. Henüz 6 ayını geride bırakan bu yeni başkanı gördükçe ise hayret ediyorum. Neden mi? Anlatayım, dostlar.
Defalarca yazdım ama bir daha yazmak istiyorum. Dile kolay, 10 yıl boyunca aynı başkan profilini gördüm. Aklımda ise şu görüntü kazılı kaldı: Yüzünde eğreti bir gülüş, yanında duran kişinin elini sıkarken gözlerini başka tarafa çeviren ya da samimiyetsiz bir beden diliyle elini göğsünün üstüne koyup uzaktan selam veren bir kişi. Şimdi bir bakıyorum, adam Kızılkule önünde müzik yapan genç bir sokak müzisyeninin şarkısına eşi Canan Hanım ile dans ederek eşlik ediyor. “Bak sen şu adama, koca belediye başkanısın, olur mu hiç bu davranış?” diyorum kendi kendime. Dedim ya, bünyeme ağır geliyor. Genç birisi gitar çalıp şarkı söylesin, etrafında bir sürü genç içeceğini yudumlarken onu izlesin, sen kalkıp dans et… Bu olacak iş mi? Kötü örnek olmadın mı sen şimdi? Yapman gereken ne aslında? Zabıta amirini ararsın, “Amirim, burada bir genç müzik yapıyor, belediyeden izin almış mı? Derhal kaldırın bunu buradan” demen gerekmez mi? Neyse, bunu geçtim. Sen tut, festival düzenle; kalabalığın önünde sahneye çıkıp şarkı söyle. Vay canına! Bu ne böyle? Sen sahneye çıkarsın, hazır kalabalık da var, birkaç önceden hazırlanmış cümle kurarsın, sahnedeki sanatçıya çiçeği verirsin, elini göğsüne koyar, kalabalığa bir selam çakar, aşağıya inersin. Haddini de bilmen lazım. Başkansan, başkanlığını bil. Ne o öyle şarkı türkü söylemek?
Yetmezmiş gibi, bir de güreş festivali düzenle! Millet artık “Gökbel Şenlikleri de yapılmaz” derken, sen tut, güreş şenliğini düzenle. Üstelik yüzünde her zamanki tebessümle, insanların arasına karış, yemek dağıtımı yapılırken onlarca kişiye kepçe sallayarak yemek dağıt… Bu oluyor mu başkan? Sen ne yapmaya çalışıyorsun Allah aşkına? Sen geçersin kepçenin başına, üç-beş afilli fotoğraf çektirir, kenara çekilirsin. Bir başkan vatandaşını düşünmez mi yahu? Gördüklerim bünyeme ağır geliyor. Nabzım yükseliyor, kalbim sıkışıyor… Dedim ya, alışmamışım böyle başkan profiline. Ağır geliyor bunlar.
Yok efendim, dahası var, bitmedi. Sosyal medya üzerinden oradan buradan gelen eleştirilere kulaklarını kapatsana sen, olmaz mı? Başkan gibi davransan da biz de anlasak “Ben yaptım oldu” demek işine niye yetmiyor, nasıl bir başkanlık bu? Bakıyor sosyal medyada bir eleştiri var, ona da sosyal mesajlı bir video ile cevap veriyor. “Aman Tanrım,” diyorum artık. Bu kadarı gerçekten fazla. Biriniz Osman Tarık Özçelik Bey’e söylesenize yahu! Siz danışmanlık yapıyorsunuz. “Efendim, siz başkansınız. Biz hemen süslü kelimelerle dolu, kimsenin zahmet edip okumayacağı kadar uzun bir açıklama yazar, sizin adınızla servis ederiz. Siz ne diye bunlarla uğraşıyorsunuz?” desenize.
Uzun lafın kısası, son 10 yılda alıştığım başkan profili aklımda ve gördüklerime bakıyorum; adam gülümsüyor, samimi; el sıkıyor, samimi; dans ediyor, şarkı söylüyor… Yani sanatı yaşıyor. Oysa böyle başkan mı olunur? Sen geç odana, randevu verdiğin insanları beklet, makam odasının yan kapısından torpillileri al, işine bak. Aman Tanrım, bak yine dedim. Ama adam böyle değil. Siz danışmanlar, bu son sözüm size: Üç vakte kadar bana bir şey olursa sebebi başkandır. Söyleyin kendisine, gelsin. Bünyem kaldırmıyor yahu, bu ne biçim başkan böyle?